Ik ga van tactiek veranderen merk ik. Als m’n vriendin, glimlachend keek ik even om en fluisterde “ja jij ja” tegen de mooie vrouw die stilletjes in de hoek zit te werken, een familielid of wie dan ook, problemen of pijn in mijn koekjestrommel komt proppen, dan zet ik de trommel met een glimlach bij het grof vuil en pak een ander koektrommeltje. Één die met voorgebakken rade is gevuld.
Ik blijf lachen. Ook als eerst de stoere en daarna het vermoorde onschuldige meisje zeer goed hoorbaar mijn bijnaam in het oor van haar woedende broertje schreeuwt. Kijk hoe hij voor me komt staan en een gekke bek probeert te trekken waardoor…..ach arm joch….. net een normaal kind.
Lyrisch. Net zoals die oude man ten tonele spreidde midden in Nieuwegein. Jullie moeten wel gelijk hebben. Deze man…zeker hoogbejaard, liep door de regen met een verhoudingsgewijs even oude hond over een uitlaatstrook. De hond stopte bij elk struikje om te plassen en de oude man liet zich gehuld in genot leiden. Het was mij na meerdere minuten duidelijk dat hij teveel hondenbelasting betaalde want…. aan de onzichtbare hondenriem zat geen hond en één ding was zeker; Die meneer was daar niet van op de hoogte! Alles klopte.
In een een oogwenk zag ik in een filmfragment psychiatrische artsen met zorgvuldig geselecteerde patiënten in symbiose spreken over de verschillende rassen onzichtbare hond. En daar stond Ik ook. Ik zag tot mijn verbazing mij verbaasd staan kijken. Pas na meerdere minuten kijken zag ik dat er een hond miste in het plaatje.
Een soort regen zonder navolgende spreekwoordelijke zonneschijn. Ben je dan gestoord of ongestoord? Als het werkelijkheid blijkt, dan zal ik om dit leven moeten vrezen. Tientallen centrum neutrale extremisten hebben al aangekondigd dat zij alles verlammende maatregelen niet uitsluiten in hun strijd tegen hoe heet-ie-ook-alweer. In de verte, volstrekt onhoorbaar, kregen de kreten al vorm.
Ik heb die onzichtbare hond weggejaagd door keihard onhoorbaar te schreeuwen. Op de een of andere manier lijkt het mij zo vanzelfsprekend dat ik hier zelf de schuldige ben. Die man reageerde ook op mijn schreeuw. Meneer…zei hij…..eindelijk ben ik bevrijd. Uw onhoorbare schreeuw heeft mij gewekt uit een droom.
Nu kan ik sterven, en hij deed dat. Ter plekke. Daar, voor mijn ogen. Van uit een piep klein gaatje, ver in de achtergrond, kroop mijn onhoorbare schreeuw door de lucht. Allerlei dingen bleven er aan plakken zodat het geluid op den duur zelfs beter zichtbaar dan hoorbaar was. Het leek echt een scene uit een goede film. En ik bleef lachen. Glimlachen, zelfs toen ik iedereen bezorgd zag kijken naar dat rokende glimmende buisje in m’n hand.
Ineens loopt er een goedkope kookwekker af en ik kijk op. Tijd. Het uur zit er alweer op. Met één klap beëindigde hij mijn scene en daarmee elke kans op een open einde. Vaag op de achtergrond echode.. “ik geef het op jongens”. Ik ben van tactiek veranderd. Doe het maar. Ik blijf lachen tenzij jullie democratisch besluiten dat ik dat niet meer mag. Ag. Ag, ag.
Hahahaha. Tot over een maand. Dag.
