Tot de grond toe afbreken

Met een trapper in m’n bebloede hand lig ik in de berm van het zonnetje te genieten. Hijgend. Één schoen heb ik aan en de andere zie ik zo snel niet. M’n linker schouder is flink gehavend. De bij deze trapper horende fiets ligt een flinke slinger verderop.

Dit keer heeft ie het echt begeven. Tientallen keren heb ik ‘m opgelapt als ie het opgaf en dat wreekt zich nu. Ik heb er roofbouw op gepleegd. Alles rammelt. De beldop is “missing in action”, er zit een flink slag in beide wielen, het achterlicht is ten prooi gevallen aan vandalen en de standaard is alles behalve standaard. Het zadel is al jaren gescheurd en nu is deze trapper afgebroken.

Zowel de situatie als m’n schouder is schrijnend.  Ik moet opstaan want thuis lijkt verder weg dan ooit. Mijn lijf verstijft en fietsen is uitgesloten. Snel raap ik de brokstukken bij elkaar en trek de andere schoen aan.

Met m’n fiets aan de hand en de zon in de rug loop ik slingerend richting Maas. “Tjongejonge!”, hoor ik een man-met-hondje mompelen….”die is niet meer te redden….”. Het is niet helemaal duidelijk of ie het over mij heeft of over de fiets. Met een perfect gevoel voor drama kreun ik bij elke stap en de fiets kreunt ritmisch mee. Wat een stel….

En nu? Wat nu? Repareren kan niet meer. Een andere kopen lukt niet want als ik een portemonnee had dan was ie zeker leeg. Jatten heeft wel iets avontuurlijks en het draagt bij aan mijn zuuronverdiende imago. Jammer genoeg is dat funest voor m’n gemoedsrust. De enige rust die ik mezelf soms gun.

Als we het kanaal passeren, raken we in een vreemdsoortige cadans. Piep, kraak, strompel, mompel, zonnebrand op m’n binnenband…. totdat…. totdat ik ineens lijk te versmelten met m’n fiets in de tijd. IJskoud.

Ik zie mezelf liggen in de sneeuw voor het politiebureau in Wijchen. Helemaal op. Dit keer heb ik het echt begeven. Tientallen keren ben ik opgelapt als ik het opgaf en dat wreekt zich nu. Ik heb  roofbouw op mezelf gepleegd. Alles rammelt. Mijn lijf verstijft van de speed, van de kou. Oplappen is dit keer uitgesloten…. loten….oten….

Klote! Er rijdt bijna een brommer over me heen terwijl ik struikel over een beldop die op het fietspad ligt. Een beldop zonder bijbehorende bel en fiets. Zou ie passen?
Met een beldop in m’n tas en het zout der aarde brandend in verschillende geschaafde lichaamsdelen loop ik de Maaspoort in. De wandeling heeft me goed gedaan. Ik weet wat me te doen staat.

Deze fiets krijgt in navolging van mezelf een tweede leven. Niet door ‘m op te lappen maar door ‘m tot de grond toe af te breken. De goede en functionele delen bewaar ik en komen terug in de verbeterde versie van Fiets. De delen die stuk zijn of niet meer bijdragen aan mijn visie op Fiets dank ik af.

Roestplekken zal ik met zorg verwijderen en  met verf of de mantel der liefde bedekken. Ik ga er de tijd voor nemen. Deze fiets is pas veertig jaar oud en heeft in potentie een levensduur van minimaal tweemaal zoveel jaren. Mooie jaren….

Ik zet m’n fiets in de schuur en leg de beldop ernaast. Morgen ga ik beginnen…. Ik sluit m’n schuur en strompel vier trappen op. Met de sleutel in m’n hand blijf ik even staan. Heel even maar.

Langzaam loop ik terug naar m’n schuurtje. Ik pak de beldop en poets ‘m eens flink op. Ik zie mezelf glimlachend in de beldop en fluister… Morgen? Morgen bestaat niet…. !
Auw!

Mar10