Reuze~Serieuze WoordenWorstelaar

Het is bijna 2012 en doodstil op straat. Achter gesloten gordijnen wordt in roodgloeiende huizenblokken op bijna orgastische wijze feest gevierd. Niemand ziet me hier. Ik loop dik ingepakt zigzaggend langs ramen en geniet van de geurtjes vermengd met geluiden en lichtjes. De overdadige walm van alles wordt slechts af en toe onderbroken door stilte.

Nu pas voel ik hoe moe ik ben en hoe blij. Ik heb nog nooit met zoveel allesverslindende hoop naar een nieuw jaar uitgekeken. “Bijna!”, zeg ik hard op en zag na een zig. 2012 is een bijzonder jaar want dan sta ik er alleen voor. Voor het eerst in mijn leven echt alleen. Een koude rilling die zelfs de wind laat huiveren doorloopt me van top tot teen.

Eng hoor. Eng, mooi en groot. Geen psychotherapie meer, geen begeleiders. Ik sta niet meer onder curatele. Mila’s boekhoudkundige strengheid en haar haastige lach zal ik missen. Mila zal vooral mijn tranen missen. Mijn contact met de verslavingsarts wordt overgedragen aan een huisarts die ik niet ken en mijn dossier gaat naar de groene kast.

Alles wat ik nodig heb om hulpeloos en alleen verder te gaan heb ik. De rest ben ik kwijt. Als ik over mn schouder kijk zie ik de bergen mooie en minder mooie plekken, mensen en dingen die ik achter me heb gelaten. Waar ik nu loop, lopen mn meiden in het echt of in mijn gedachten altijd naast me en als ik vooruitkijk word ik stil. Stil van binnenuit.

Net voordat ik thuis ben, lijkt het wel of de stad ontploft! Wankelende hevig dampende mensen komen allemaal tegelijk uit duizenden huizen en steken alles in de fik. Vuurpijlen en duizendklappers schieten weg en terug. In de chaos glip ik als een dief in de nacht mn huisje binnen voordat iemand me aanspreekt. Met mn rug tegen de muur haal ik diep adem en zeg: “2012… Ik ben er… Ik wens je veel gelukkige mensen toe!” Dan sluit ik even mn ogen en zwijg glimlachend.

Zonder bollen, flappen of champagne maar met een dekentje onder mn arm, loop ik het balkon op. Deze reuze~serieuze woordenworstelaar heeft me tot hier gebracht en omdat ik dat fijn vind, wil ik er even ijskoud bij stilstaan. Misschien iets te melodramatisch leun ik tegen het hekje van mn balkon.

Mijn schulden zijn vereffend en niemand is boos op me. Het aantal vierkante kilometer waarin ik me goed voel groeit gestaag. Mn verlangen naar speed is getemperd en “de straat” loopt door mijn huis. Niemand eist mn positieve of negatieve aandacht op en ik kan me een klein rustig leven veroorloven. Hiervoor deed ik het. Nu kan ik mezelf zijn.

Het lijkt alsof ik me nu al lichter voel. Met een tussenhupje spring ik op mn balkonbank en nestel me in. Wat net nog op een ontploffende stad leek ontvouwt zich op een afstandje als een prachtig kleurenspektakel. Oorverdovende knallen en fluitende fliefjes overbluffen het geschreeuw op straat en misschien nog wel belangrijker… mijn verwarde gedachtes.

Met de eerste joint van het jaar zak ik onderuit. Knallen en echo’s van mensen versmelten langzaam tot een warme stoom waarop ik wegdrijf richting slaap. Mijn Don Quichot-achtige gevecht tegen alles en iedereen die wat van me wil hebben of iets wil komen brengen, komt morgen tot een bestand. Morgen. Als ik wakker word.

Net voordat mn lichtje uitgaat mompel ik… Is mijn queeste voltooid? Stopt het gevecht daar mn waarde Sancho? Sancho…?

Mar10*

*wenst iedereen in 2012 één rustige dag toe