MART10

Op een formulier van de belasting kriebel ik een rijmpje. Ik fluit een liedje met de-eerste-de-beste Merel mee. Bij m’n handtekening teken ik een lachebekje. Het lijkt me zo saai om alleen maar cijfers en kruisjes te controleren. Secuur, netjes, altijd op tijd en het overgrote deel zonder fouten.

Ik druk m’n joint uit en loop richting stad. Misschien ga ik zelfs de stad ìn. Gewoon…. Op zoek naar een brievenbus of zo iets. Het is  bijna half zeven en dan is het op zondag nog rustig. Kijk, de zon kondigt zich net aan. Nu is ze op haar mooist. Dat vindt de Merel ook.

In het tunneltje staan drie kinderen stil bij een  fiets. Een meisje kijkt boos en schopt tegen de band. Ze gooit haar armen omhoog met erachteraan: “KUTFIETS…. Godverdomme!”. Een veel kleiner jochie zegt: “Je moet gewoon doorfietsen!”. Hij grijnst erbij. Het andere jochie zwijgt want het meisje wordt bozer en bozer. “Ja dat kan niet meer met die kutfiets. Hij doet het niet meer!”

Het tafereeltje is vermakelijk en ik ga iets langzamer lopen. Het meisje is nu woest. Als ze merkt dat ik vertraag, roept ze: “Hee…. Sta daar niet zo stom te lachen…. Godverdomme! Je moet niet lachen, je moet HELPEN! Stomme kutfiets!” Ik blijf staan tot de echo uit het tunneltje is verdwenen. Als ze me aankijkt, zie ik mezelf in haar ogen. Ik glimlach.

De fiets is inmiddels gevloerd. Het achterwiel zit muurvast. De snelbinder zit strak tussen een paar spaken en het wiel is niet vooruit te krijgen. Ik draai het wiel terug. Terwijl ze door kwettert zeg ik tegen haar: “Zo. Hij zat klem. Ik heb ‘m even terug gedraaid naar toen ie het nog deed. Probeer het nu nog maar eens”. Het gevloek gaat via gekwetter naadloos over in: “Dank u wel meneer ….als mijn fiets kapot is wordt mijn vader heel boos en dank u wel meneer. Fijn!”. Ze is geen seconde stil. Ze stapt op en fietst lachend weer verder. Verder de stad in. Net als ik.

Het wordt al drukker op straat. Aan de overkant van de brug loopt een man. Fluitend. Hij heeft z’n handen in z’n zakken en zijn broek is te kort voor de tijd van het jaar. Ik fluit met hem mee zolang m’n glimlach het toestaat.

Volgens mij zijn we ongeveer even oud. We fluiten in ieder geval even mooi. Het is vast ook een papa. Zou hij gescheiden zijn? Hij ziet er gelukkig uit. Hij straalt zelfs en zijn liedje is vrolijk! Een vreemde fluiter; zelfverzekerd. Wat zit z’n haar netjes….

De man stapt in een prachtige auto en rijdt weg. Hij toetert als ie voor me langs afslaat. Een beetje in de war begin ik te grinniken…. Ik lijk wel verlegen. Hihi. Volgens mij was is het een echte. Een Flierefluiter. Ik ziet ze steeds vaker en op de raarste plekken.

Als ie ver genoeg weg is, draai ik me om. De lucht is nu helemaal open. Morgen wordt weer een zondag voor mij. Als de zon tenminste durft. Aan mij zal het niet liggen…. “Aan mij niet!” Fluitend loop ik verder. Naar de volgende misschien. Tot zo!

Mar10

Het is zo’n dag. Een perfecte. Vanaf het begin al, al had ik toen mijn ogen dicht. Het zonnetje geeft alles wat ie te geven heeft en maakt de sneeuw witter dan wit.  Met alle ramen en deuren open stroomt de hele wereld door m’n huisje. Nu. Ik voel me één met alles om me heen. Opgelost!

Met m’n hoofd uit het raam glimlach ik de zon uitnodigend tegemoet. Totdat m’n verwarming pruttelt. Dan doe ik het raam een ogenblik dicht. Met thermostatische precisie spelen we een spel in het gebied tussen te warm en te koud. Alles en iedereen doet waar ie goed in is.

Ik ga zitten en draai een shagje. De echo’s in mijn hoofd volgen gedwee alle regels die gelden bij de geboorte van een symfonie. Ze zijn bijna onherkenbaar want ze vinden de harmonie niet alleen in zichzelf maar ook in alles wat nog echo’s zal produceren. Maakt het wat uit?

Er stromen kleurige beelden verstrooid het venster van m’n linker oog binnen. Ze ontsnappen deels via mijn rechteroor en deels via m’n neus naar buiten. Door en door. De kamer, het venster en het raam. Rust blijft achter. Het speelt tikkertje-met-verlos met komende en gaande minuten. Enigszins verstoord slaan de uren het schouwspel seconden lang ingetogen maar  niet onberoerd gade.

Bij het openen van m’n ogen landt een kraai op de enige tak van de boom voor m’n huis.  Ik wrijf het zand uit m’n ogen. Naast de kraai zit een andere vogel; een bruine. Ik ken het soort wel. Het soort dat niet thuis hoort in de boom voor mijn huis. Een vreemdeling!

De vreemdeling is veel groter dan de kraai. De tak buigt zelfs onder zijn gewicht. Met een zweem van onaantastbaarheid als schild zit ie onbewogen en met gesloten ogen niet meer dan een vleugel lengte van de kraai.

De kraai schuifelt heen en weer en probeert met haantjesgedrag de vreemdeling te provoceren. Zonder enig effect, zo blijkt, want na enige tijd neemt z’n gekraai af.
Tevreden met z’n optreden gaat ie stil zitten. Er passen nu niet meer dan twintig centimeters tussen de kraai en de vreemdeling.

Pas op het moment dat de kraai iets meer dan gerustgesteld zijn ogen sluit, zie ik de vreemdeling bewegen. Traag draait ie z’n hoofd naar rechts. Bijna onzichtbaar langzaam. Hij opent zijn ogen en kijkt met helgele ogen iets voorover gebogen naar zijn buurman.

Het is goed. Hij gaat weer rechtop zitten terwijl  z’n snavel hoeken een ietsiepietsie omhoog krullen. Hij schudt een veertje recht, tilt even een poot op en laat zich terug zakken in de zelfde kracht waar ie de seconde ervoor uit kwam. De kraai probeert tevergeefs een diepe zucht te onderdrukken. Voorzichtig duwt  ie nog een paar centimeters tussen hem en de vreemdeling uit.

Alles klopt vandaag. Er is een wapenstilstand zonder wapens. Een zonder meer toevallig samen zijn. De hele wereld stroomt. Vanaf het begin al, al had ik toen mijn ogen dicht. Het is zo’n dag; een perfecte.

Ssssssst!

Mar10

Met m’n ogen dicht zit ik tegen een muurtje van de flinterdunne zon te genieten. Een boterham in de ene hand en een beker met koffie in de andere. De wind gaat als een razende te keer maar het muurtje waar ik tegenaan zit toont zich onvermurwbaar.
Halverwege de zesde en zevende hemel  word ik ineens ruw ontdroomd.

Naast me zit een dame met helder blauwe  ogen. voorzichtig eet ze de boterham uit m’n hand op.  Als ie op is gaat ze twee meter verder zitten. Minutenlang blijft ze trots en onbewogen zitten. Het is precies een Boeddha in Lotuszit. Zou ze ook van de zon genieten?

Na pakweg vijftien Kilowatt aan zonneschijn pak ik  m’n tweede boterham. Ze draait zich naar me toe en kijkt vrolijk. Eerst naar m’n boterham en daarna naar mij. Ik vraag aan haar of ze nog honger heeft. Op handen en voeten tippelt ze neuriënd naar me toe en begint te kwispelen.

Een beetje in de war van deze plotselinge vrolijkheid vergeten we alle twee onze manieren. We kruipen zonder woorden dicht tegen elkaar en eten heel erg langzaam de boterham op. Het lijkt net of we elkaar al jaren kennen. Evenveel jaren als er in werkelijkheid minuten zijn verstreken.

Nadat elke kruimel is opgegeten, stop ik het lege boterhamzakje in m’n tas. Ik geef de mooie dame een aai over haar bol en zeg hardop dat ik haar erg leuk vind. Het lijkt wederzijds want na mijn binnensmonds: “Misschien tot ziens”, loopt ze naast me mee richting Maaspoort.

Lachend en pratend stop ik voor een verkeerslicht. Ze volgt me niet want ze loopt gewoon door met haar staart omhoog. Een plagerige blaf met bijpassende schalkse blik over haar schouder tovert een glimlach op mijn gezicht. Ze glimblaft terug.  Dit is veruit de leukste ontmoeting sinds weken.

In het park rent ze als een dolle hond rondjes om me heen, zelfs als ik hard ga lopen. Hier is ze me de baas en dat laat ze merken ook. Ongegeneerd plast ze waar ze staat en loopt al verder voor ze klaar is. Ik ben bijna thuis.

Zal ik haar uitnodigen  voor een bakje water? Misschien wil ze wel blijven vandaag of…. of…. of voor altijd? Wat nou als ik…. en dan bijt ze in m’n hand. Ze heeft een eend gezien en springt meer per ongeluk dan expres het groene water in.

Zou ze in mijn leven willen leven? Rondlopen aan een lijntje? Een ander laten bepalen wat en wanneer ze mag eten? Altijd en alleen met iemand samen naar buiten gaan die met zakje ongeduldig gaat staan wachten tot ze uitgepoept is? Eens in de zoveel tijd zelfs helemaal vrij lopen op een uitrenveld van 20 vierkante meter? Bedelen om snoepjes, pootjes geven aan iedereen die er om vraagt, omrollen en vetgemest op mijn bank in slaap vallen?

Ik moet even slikken. Dit is mijn leven. Ik kijk naar het prachtige met kroos besmeurde schepel. Ze schudt zich flink uit en kijkt me hoopvol aan. Gaan we?

Ze hoeft niet eens met haar ogen te knipperen. Ik was al om na de eerste glimblaf en ze weet het. We gaan. Gewoon verder. We hebben hier niets te zoeken…

MAR10

Na een lange wandeling aan het einde van gister ging ik naast dr zitten. Vragend keek ik dr aan. Volledig bewust van wat het zou veroorzaken zei ze dapper: “Wat zit je dwars lieffie?”
Enigszins verward maar vastberaden begon ik. “Waarom heeft bijna elk huis in Nederland verwarming, thermopaneglas, een parkeerplaats, een inbouwkeuken, dak- , spouwmuur- en of vloerisolatie? Waarom mag ik niet kiezen om in eenvoud te wonen voor een onwerkelijke prijs? Waarom moet Afghanistan veilig zijn volgens jouw normen en waarom gaan we in Soedan putten slaan?

Waarom wordt de juffrouw boos als ik huil in de klas en waarom moet ik flink zijn? Waarom kijk jij eerst in je agenda als je me wil zien? Waarom mag ik niet zelf beslissen wat ons kind leert? Waarom kunnen we niet op elk gewenst moment samen wandelen en waarom kunnen we niet zelf beslissen hoe vaak en waar we huilen of lachen?

Waarom luister ik naar jou? Waarom is het aantal bewakers tegen agressie in overheidsgebouwen zoveel groter dan bewakers tegen verdriet, vrolijkheid of angst? Waarom mag er bij de publieke omroep nog steeds reclame worden gemaakt voor twee flessen wijn voor de prijs van één? Waarom hebben homo’s aparte wetgeving nodig om te trouwen en waarom voelen ze zich dan NIET gediscrimineerd?

Waarom krijg ik bij jou maar één koekje bij de koffie? Waarom stijgt het aantal zelfmoorden zelfs nadat het wettelijk niet meer is toegestaan zonder deskundig vastgesteld ondragelijk lijden.

Waarom is ondragelijk genieten minder erg dan ondragelijk lijden? Waarom zijn er zoveel mensen boos op de Paus? Waarom speelt nationale veiligheid zo’n grote rol en is elk klaslokaal nog steeds onderworpen aan een totalitaire dictatuur? Waarom zijn paddo’s verboden?

Waarom moet ik nu al sparen voor mijn oude dag als die dag aan verandering onderhevig is? Waarom accepteer ik een boete als ik m’n verdrietige kind thuis houd omdat het bos dr vandaag beter doet dan school? Waarom betaal ik voor de verbreding van de A2, de renovatie van Sint Jan en de postzegelverzameling van Sint Willem-Alexander Claus George Ferdinand, Prins der Nederlanden, Prins van Oranje Nassau, jonkheer van Amsberg? Waarom mogen minima niet eens per jaar even met Maxima?

Waarom betaal ik parkeergeld op openbare wegen waarvan ik zelf deels eigenaar ben en waarom doe jij altijd de boodschappen? Waarom betaal ik voor een zorgverzekering die mijn noodzakelijke zorg niet dekt? Waarom mag de miljoenennota niet uitlekken in een jaar waarin die nota geen enkele zin bevat met meer dan ambtelijk poëtische waarde? Waarom heeft Balkenende nooit meer een schaap geneukt sinds ie presideert? Waarom krijgen politieke vluchtelingen in Nederland geen stembiljet in plaats van een inburgeringcursus? Waarom is marktwerking tussen verzekeringsmaatschappijen en nutsbedrijven zo effectief en tussen landen niet? Waarom bestaat witbrood?

Waarom maken we van gevangenissen geen mensentuinen volgens Artis-model? Waarom betaal ik voor steeds hogere snelheidslijnen, steeds diepere zeetunnels, steeds mooiere bruggen, en steeds kleinere hondenuitlaatplaatsen? Waarom mag ik niet op het trottoir schijten als ik een schepje en een zakje bij me heb?

Waarom stellen we geen fokprogramma’s op tegen uitsterven van eerlijke liefdevolle mensen van elk pluimage? Waarom halen we de oorlog uit een kindsoldaat NADAT we m er eerst in laten vechten? Waarom is er geen eindhalte op de lijn in de vaart der volkeren? Waarom mag ik een Yorkshire Terriër   niet opeten als ik m vang? Waarom baggeren we de Westerschelde niet uit? Waarom zijn meer, betere en mooiere tv programma’s in het algemeen voldoende argument voor tv-reclames over penisvergroting?

Waarom komt Bos weg met het uitgeven van beoogd bezuinigd geld uit te nemen maatregelen over vijf jaar (of zo) en waarom eis ik voor deze zeer riskante investering geen bonus op? Waartoe zijt gij op d’aard en waarom kent mijn spellingscontrole het woord zijt niet eens meer? Waarom luister jij naar mij?”

Na tien volgesprankelde, lege en doodstille seconden zei ze liefdevol: “O, is dat alles? Das toch eenvoudig gekkie. Daarom natuurlijk. Daarom!”  Melk en suiker?”

“~+:+:+ MMmmmMmmMM +:+:+~”                   Mar10

Noem het vluchten, “de gemakkelijke weg” of asociaal. Noem het zoals je wilt, het gaat niet weg. Drugs bepalen een deel van mijn inwendig straatbeeld. Als ik nu om me heen kijk bepaalt het ook m’n uitwendige straatbeeld. Wat een zooitje. Eigenlijk wel logisch. Ik ben weer nuchter.

Hoe vreemd het ook mag klinken, drugs gebruik ik om aansluiting te houden met de waanzin om me heen en niet om eraan te ontsnappen. Om de sprong vanuit mijn werkelijkheid naar dè werkelijkheid te maken. Om echte mensen onder ogen te komen. Mensen in winkels en kantoren. Zomaar mensen en vrienden.

Veel liever dan honderd gram speed wil ik tot stilstand komen. Tot stilstand op de troon in mijn wereld. De wereld waar niemand me kent. Ik mag er gaan en komen wanneer ik wil tot ik er sterf. Dan blijf ik.

Mensen om me heen rennen rond en racen in auto’s. Elke auto is voorzien van alarm ook al heeft er niemand meer tijd om een auto te jatten. Ik zie mensen virtueel zelfmoord plegen en geniet van de dagelijkse stilte in mijn straat. Ieder individu van boven de achttien is verplicht zichzelf te prostitueren in ruil voor geld. Iedereen behalve m’n buurvrouw van twee deuren verder. Ik weet niet hoe ze heet maar die stilte doet haar ook goed. Ze spreekt zonder woorden of ik hoor ze niet.

Woorden zijn tot kunst verheven net als huilen en lachen. In mijn wereld duren dagen soms weken en valt het me op dat ik de enige ben zonder ploegendienst. Waar ik slaap maakt niet zoveel uit. Misschien liever niet onder een brug of op een bankje in het park, maar bij gebrek aan beter heb ik geen keus. Alles is ingedeeld, heeft een reden met een doel en ik begrijp er niets van.

De Hoge Snelheidslijn wordt hoger en sneller en volgende week stopt elk onderhoud aan dijken. Het is crisis. Oorzakelijke verbanden worden gebruikt om de door zichzelf veroorzaakte wonden te verbinden. Luxe is niet verplicht. Ik wel.

Mijn droomwereld is nog niet af. Ik zie zelf al tegenstrijdigheden en er klopt veel te veel. Overal krijg ik vingers tussen en ik geef toe dat kinderziektes mijn wereld nog omver kunnen blazen. Dat beseft elke papa. Totdat mijn wereld versmelt met jouw werkelijkheid is niets zeker want chaos is er de meest natuurlijke vorm van orde.

Ik kies steeds vaker voor stilstand. Gewoon in mijn werkelijkheid leven zonder jouw werkelijkheid te negeren. Vanuit de mijne is de jouwe oké. Jij bent steeds minder vaak mijn voorbeeld en je wordt steeds mooier.

Als ik weer eens twijfel dan neem ik een lijntje. Dat lijntje dat je steeds uitgooit. Want ik weet waar het toe leidt. Het leidt naar jou. Op jou kan ik rekenen.

Noem het vluchten, “de gemakkelijke weg” of asociaal. Noem het wat je wilt, ik ga niet weg. Ik bepaal een belangrijk deel van het straatbeeld. Wat een zooitje. Eigenlijk wel logisch. Ik ben weer nuchter.

Iemand een jointje?

Mar10

Ik merk dat ik de laatste tijd op indringende wijze bewust word gemaakt van mijn zorgvuldig in de schaduwen van het onderbewuste verstopte asociale neigingen. At random openbaren die neigingen zich vermomd in gedrag en nou juist dat deel baart onze SIRE blijkbaar zorgen. Zonder dat ik er erg in heb, wek ik met mijn onbewust asociaal gedrag irritatie op bij honderden mensen per jaar. Daaraan twijfelt niemand en dat staat ook niet ter discussie. Ter discussie staat of ik daar van nu af aan mee weg kom. Daar word ik even bewust sociaal stil van.

Het zou me SIEREn als ik me diep vanuit mijn hart zou conformeren aan diegenen die de verantwoordelijkheid nemen om er anderen op te wijzen dat ze louter door hun staat van bewusteloosheid niet meer wegkomen met asociaal gedrag. En niet alleen dat. Het is voor mij ook een stuk dragelijker als ik me omringd voel door miljoenen onbewust asociale eikels.

Toch lukt het me dit keer niet, hoe graag ik mezelf soms ook wil versieren.
Ik zou me ook sterk kunnen maken door de steeds ouder wordende gevestigde orde met idem vastgeroeste minachtende oordelen over het gedrag van anderen, flink onder de kloten te schoppen. Ik zou mijn kritische blik, mijn scherpe woorden en mijn plekje op dit witte papier kunnen opofferen om de ingeslapen SIRE’s in Nederland wakker te schudden. Ik zou zo graag mijn licht willen schijnen op de bewust grootschalige manipulatie waarmee het gedrag van anderen kortzichtig en oppervlakkig wordt bestempeld als asociaal.

Ik zou kunnen vertellen hoe pijnlijk het voor me is om te ervaren dat elke discussie erover voortijds wordt gesmoord als ook mijn gedrag als “onbewust” wordt weggehoond. Ik vertoon het gedrag. Het IS asociaal en ik weet het niet eens. Ik zou het kunnen doen. Maar het voelt niet goed.

Het is voor mij lastig om aan de ene kant te zien dat het aangeleerde gedrag van een enkeling of van een groep irritatie oproept bij anderen en aan de andere kant om te zien dat een snel vergrijzende massa bestaande uit eenlingen en verenigde eenlingen uit angst en onbegrip terug grijpt op het gedrag in “die goede oude tijd”. Hun gedrag. Beter gedrag.
Elke puber laat in een tijdsbestek van enkele jaren, “die goede ouwe tijd” van pa en ma en alles wat daar ook maar enigszins naar ruikt, achter zich. Elke oude lul krijgt er, tot de dood het van hem overneemt, geen genoeg van. De oude lul kent zijn pubergedrag niet meer en de puber denkt dat ie zestien blijft.

Het wiel draait rond en ik ben nu zowel de puber als de oude lul. Met mijn veertig jaar voel ik me ronddraaien op de middenstip van het voor mij zichtbare speelveld. De puber zette een pirouette in. Wanneer gaat de oude lul wankelen? Als het midden staat voor balans en als het zo zou zijn dat ik alleen NU in staat ben even helder vooruit als terug te kijken dan moet ik stelling nemen. Stelling nemen zonder bepaalde groepen of personen weg te zetten als onbewust asociaal of hoeksteen van de samenleving. Stelling nemen zonder iemand vernietigend te schofferen of te beschermen.

Ik zal het voorbeeld geven.  Kut. Dat is wel een korte zin al zit er volgens mij alles in. Die zin valt in het niet tussen al mijn onbewust onzinnige woorden. Weet je wat, Ik typ de zin nog een keer maar iets duidelijker.

ìK geef het voorbeeld!

Bewust, onbewust, zingend, versierd, naakt, vloekend, jankend, spugend, lachend, genietend, bellend aan de kassa, in de bus en in mijn bed. Met vallen en opstaan. Elke dag weer. In deze wereld is er maar 1 persoon die ALLE gevolgen draagt van mijn gedrag. IK!  En ik? Ik wil alleen maar fijn leven.

Mar10