Nu? Nu gaat het geweldig en juist dan voel ik het. Er knaagt iets aan me. Hier van binnen. Ik ken dit gevoel en het maakt me onrustig. Ik heb een huis, maandelijks wat geld om te besteden, een huisarts en een fiets. De hoeveelheden chemicaliën die ik in mijn neus stop of doorslik hebben een historisch dieptepunt bereikt. Ik kan weer mee doen…. of eigenlijk…. mag ik weer mee doen. Nee…. Ik moet. Daar wringt de schoen. Ik moet!
Een buitenmaatschappelijk leven op straat is niet altijd makkelijk maar wel eenvoudig. Het gaat over zaken zoals eten, drinken, warmte en slapen. Meer niet. Bij een gebrek daaraan zijn verdovende middelen prettig vervanging maar veroorzaken veel meer dan alleen een verdoving.
Belastingen, werk, shoppen en voetbal zijn niet meer dan flarden uit een nachtmerrie. Het gaat buiten niet over tijd, parkeergeld en beloftes. Oranje beesies kruipen over je heen als je gaat liggen in een bosje. Die uit een supermarkt leven een luxer levenloos leven. Ze kunnen het leven op straat niet aan en ik wel. Op straat doe ik wat ik wil. Wanneer ik het wil. Als ik het wil.
Nu “moet” ik weer. Ik moet niet van jou, niet van mijn kinderen of vrouw maar van een smerig log meedogenloos monster. IJskoud verzamelt ie AL mijn gegevens in een computer. Hij vindt dat het onderhand goed met me gaat al heeft ie me nooit gezien. Hij weet hoe ik heet, hoe oud ik ben, welke uitkering ik krijg en wanneer. Hij sommeert me soms geld in te leveren en soms krijg ik ineens geld terug. Als ik me verstop rond april krijg ik dreigbrieven. Brrrrrr!
Om me heen lijkt alles een kwestie van vrije keus. Als ik in de trein stap dan mag ik kiezen. Eerste klas of tweede. Altijd plaats, netjes en rustig of druk en smoezelig. In de eerste klasse reizen mensen die het kunnen betalen. Zo werkt het ook in vliegtuigen. Als ik naar de supermarkt ga dan is er een vergelijkbare keuze er. Er zijn A-merken, huismerken en merkloze producten. In de zorg kan ik me traploos keizerlijk of minimaal verzekeren. Er zijn lange en korte spijkerbroeken in alle kleuren en maten. Ik kan kiezen zoveel ik wil…. Behalve….
Behalve geen spijkerbroek. Geen treinreis. Ik kan winkels niet links laten liggen. Nu hier slapen en morgen daar kan niet. Leven in een land zonder snelwegen of gemeentelijke heffingen is uitgesloten. De cijfers van mijn sofinummer mag ik niet willekeurig aanpassen. Ik mag niet kiezen hoé ik over straat loop. Ik MOET meedoen. Ik moet geld verdienen en ik moet me passend gedragen. Ik doe het nog niet en toch begint het al te knagen.
Leven in een democratisch en stinkend rijk land is een voorrecht en ik begrijp best dat ik mijn aandeel daarin heb. Wat ik niet begrijp is dat ik niet de keuze heb om de allerbeste Mar10 te zijn die ik kan zijn.
De allerbeste Mar10 van de hele wereld en de Maaspoort krijgt geen uitkering. Hij woont in een gebouwtje van 2 bij 2 meter zonder verwarming, gordijnen of vloerbedekking. Stroom en gas heb ik niet nodig. Ik wil er geen tijd en energie voor inleveren. Min of meer mobiele telefoons, een privé oprit naar dé digitale snelweg en een flatscreen televisie zijn niet aan mij besteed.
Werken doe ik als ik wat wil eten en eten doe ik niet veel. Ik koop geen genetisch gemanipuleerde witte boterhammen met onzichtbaar bruine vezels in een plastic zak. Ik koop geen tien maanden houdbare vijfvoudig ingepakte koekjes die ik in 2 minuten verorber. Wassen kan met regenwater. Drinken ook. Geef mijn water maar aan mensen zonder regen. Wegen gebruik ik NOOIT en ik bezit niets. Zelfs geen beesten.
Zonder bespottelijk hoge “eerste klas” belastingen en een volstrekt belachelijke huurprijs voor een onnodig luxe paleisje op drie hoog red ik me zelf prima. Daar lever ik mijn uitkering graag voor in. Waarom heb ik die keus niet?
Leven zonder meer. Laat me toch. Stilte en eenvoud is per definitie niet te verdienen. Het is er. Voor iedereen en altijd. Vraag me geen geld voor iets wat ik niet wens te bezitten of wil gebruiken en ik vraag jou geen uitkering om dat te bekostigen. Deal?
Je hoeft niet direct te antwoorden want ik weet dat je het erg druk hebt. Neem er de tijd voor. Veel gekker dan nu kan het niet worden. Toch?
Mar10
Hoi Mart,
Ik krijg sterk de indruk dat de columns steeds meer positieve energie bevatten en dat vind ik erg fijn om te merken. De kwaliteit blijft hoog en zeker de moeite waard om te lezen. Het ga je goed…..
Tomski