De lente komt er aan. Ik kan het zien. Ik hoor het aan de geluiden om me heen. Ik voel het. Elk levend wezen ontwaakt uit een lange, saaie maar o zo belangrijke winterslaap. Nou ja elk leven wezen. Er is een omvangrijke populatie gedegenereerde mensen ontdekt die zo haastig leven dat ze niet meer in staat zijn de seizoenen in hun jaar van elkaar te onderscheiden.
Ze leven in grotten met centrale verwarming, kunnen bijna niet meer lopen dus bewegen zich voort in met airconditioning gewapende automobielen. Ze spreken een vreemde taal en eten alleen afval waarvan ze niet meer weten waar het vandaan komt of wat er in. Ze dragen allemaal dezelfde kleren en komen nooit vrijwillig buiten.
In ieder geval niet in het daglicht. Vaak zijn ze toch gebruind maar het soort bruin is niet afkomstig van zonnestralen maar van Tl-buizen. Gemakshalve reken ik die niet onder ‘levend wezen’ en als Darwin gelijk had zal deze groep in the survival of the fittest ten onder gaan. Misschien nog niet deze lente maar lang kan het niet duren.
Het is bijna lente. Ik denk dat ik gehoor moet geven aan de verhoogde activiteit om me heen. Een paar Grizzly’s dansen om mijn grot elke keer als ik een lepeltje honing in mijn thee doe. Het is niet meer koud als ik onder mijn deken uit kom. Daarmee is de neiging om er weer onder te kruipen veel minder groot en dat automatisme doorbreken is voor mij geen probleem als de vogels weer boven het geluid van voorbijrijdende bussen, het gesnurk van mijn buurman en de snijdende wind door mijn grot uit komt.
De cellen in mijn lijf trillen ook met een grotere frequentie. Al zou ik weer terug willen naar mijn vredige winterslaap, het zou niet meer lukken. De lente brengt weer vers voedsel met zich mee dus moet ik gaan verzamelen. Mijn verhoogde activiteit neemt met zich mee dat ik vaker moet eten. Als ik langzaam de eerste stappen uit mijn grot zet voel ik instinctief dat ik hier mijn volgende winterslaap niet zal zijn. Alhoewel er buiten geen pratende mensen te zien zijn voel ik dat hun aanwezigheid een hoge druk leggen op mijn leefgebied. Er zijn veel minder niet pratende wezens dan voor deze winter.
Zorgwekkend. In één teug zuig ik voldoende zonnestralen naar binnen om mijn nomadische hart sneller te laten slaan. Ik draai me om en begin te inventariseren wat ik mee wil nemen als ik op zoek ga naar een nieuwe grot. Mijn twee welpjes liggen nog lief te slapen. Wat zijn ze al groot. Binnenkort zullen ze groot genoeg zijn om het leven zelf te trotseren. De oudste zal dit jaar voor het eerst te maken krijgen met mannelijke interesse.
Ze is prachtig. Ik heb haar alles proberen te leren om in dit leven haar eigen weg te vinden. Zorgvuldig heb ik haar nageltjes vlijmscherp gevijld. Haar hoektandjes zijn volgroeid en ze kan al aardig brullen. Ik moet even zachtjes lachen om die gedachte als ie door mn hoofd fladdert. Vorig jaar was haar brul nog zo lief dat het eerder mannetjes zou aantrekken dan afschrikken. Mijn welpjes neem ik mee.
Zo lang ze met me mee willen trekken. En verder? In een donker hoekje van de grot staat mn rugzakje. Daarin zitten alle spullen die mijn leven kunnen veraangenamen als ik mijn grot verlaat. Een paar plastic pasjes met mijn naam erop die ik nodig heb om door het territorium van de haastige mens te trekken.
Als ik die pasjes niet kan laten zien dan worden ze boos en moet ik met geld een vrije doorgeleide afkopen. Als ik dat niet heb dan sluiten ze me op in een soort kleine grot met andere wilde haastige mensen. Verder zit er een mes in om vruchten, noten, takken en bladeren te snijden als ik ze nodig heb. Een rolletje touw, een flesje gefermenteerde druivensap, een doosje gedroogde vruchten en mn mp3-speler.
Het is lente. Ik ga mezelf voorbereiden op een prachtig nieuw jaar. Eerst ga ik de warmte en toenemende activiteit benutten om aan te sterken. Om mijn waakzaamheid te verhogen. De hoop die elke lente weer brengt stemt me vrolijk. Ik ben er kaar voor.
Mijn welpjes worden wakker. Ik moet snel wat te eten zoeken anders worden ze vervelend.
