Het is zo’n dag. Een perfecte. Vanaf het begin al, al had ik toen mijn ogen dicht. Het zonnetje geeft alles wat ie te geven heeft en maakt de sneeuw witter dan wit. Met alle ramen en deuren open stroomt de hele wereld door m’n huisje. Nu. Ik voel me één met alles om me heen. Opgelost!
Met m’n hoofd uit het raam glimlach ik de zon uitnodigend tegemoet. Totdat m’n verwarming pruttelt. Dan doe ik het raam een ogenblik dicht. Met thermostatische precisie spelen we een spel in het gebied tussen te warm en te koud. Alles en iedereen doet waar ie goed in is.
Ik ga zitten en draai een shagje. De echo’s in mijn hoofd volgen gedwee alle regels die gelden bij de geboorte van een symfonie. Ze zijn bijna onherkenbaar want ze vinden de harmonie niet alleen in zichzelf maar ook in alles wat nog echo’s zal produceren. Maakt het wat uit?
Er stromen kleurige beelden verstrooid het venster van m’n linker oog binnen. Ze ontsnappen deels via mijn rechteroor en deels via m’n neus naar buiten. Door en door. De kamer, het venster en het raam. Rust blijft achter. Het speelt tikkertje-met-verlos met komende en gaande minuten. Enigszins verstoord slaan de uren het schouwspel seconden lang ingetogen maar niet onberoerd gade.
Bij het openen van m’n ogen landt een kraai op de enige tak van de boom voor m’n huis. Ik wrijf het zand uit m’n ogen. Naast de kraai zit een andere vogel; een bruine. Ik ken het soort wel. Het soort dat niet thuis hoort in de boom voor mijn huis. Een vreemdeling!
De vreemdeling is veel groter dan de kraai. De tak buigt zelfs onder zijn gewicht. Met een zweem van onaantastbaarheid als schild zit ie onbewogen en met gesloten ogen niet meer dan een vleugel lengte van de kraai.
De kraai schuifelt heen en weer en probeert met haantjesgedrag de vreemdeling te provoceren. Zonder enig effect, zo blijkt, want na enige tijd neemt z’n gekraai af.
Tevreden met z’n optreden gaat ie stil zitten. Er passen nu niet meer dan twintig centimeters tussen de kraai en de vreemdeling.
Pas op het moment dat de kraai iets meer dan gerustgesteld zijn ogen sluit, zie ik de vreemdeling bewegen. Traag draait ie z’n hoofd naar rechts. Bijna onzichtbaar langzaam. Hij opent zijn ogen en kijkt met helgele ogen iets voorover gebogen naar zijn buurman.
Het is goed. Hij gaat weer rechtop zitten terwijl z’n snavel hoeken een ietsiepietsie omhoog krullen. Hij schudt een veertje recht, tilt even een poot op en laat zich terug zakken in de zelfde kracht waar ie de seconde ervoor uit kwam. De kraai probeert tevergeefs een diepe zucht te onderdrukken. Voorzichtig duwt ie nog een paar centimeters tussen hem en de vreemdeling uit.
Alles klopt vandaag. Er is een wapenstilstand zonder wapens. Een zonder meer toevallig samen zijn. De hele wereld stroomt. Vanaf het begin al, al had ik toen mijn ogen dicht. Het is zo’n dag; een perfecte.
Ssssssst!
Mar10
