Ik geef het voorbeeld!

Ik merk dat ik de laatste tijd op indringende wijze bewust word gemaakt van mijn zorgvuldig in de schaduwen van het onderbewuste verstopte asociale neigingen. At random openbaren die neigingen zich vermomd in gedrag en nou juist dat deel baart onze SIRE blijkbaar zorgen. Zonder dat ik er erg in heb, wek ik met mijn onbewust asociaal gedrag irritatie op bij honderden mensen per jaar. Daaraan twijfelt niemand en dat staat ook niet ter discussie. Ter discussie staat of ik daar van nu af aan mee weg kom. Daar word ik even bewust sociaal stil van.

Het zou me SIEREn als ik me diep vanuit mijn hart zou conformeren aan diegenen die de verantwoordelijkheid nemen om er anderen op te wijzen dat ze louter door hun staat van bewusteloosheid niet meer wegkomen met asociaal gedrag. En niet alleen dat. Het is voor mij ook een stuk dragelijker als ik me omringd voel door miljoenen onbewust asociale eikels.

Toch lukt het me dit keer niet, hoe graag ik mezelf soms ook wil versieren.
Ik zou me ook sterk kunnen maken door de steeds ouder wordende gevestigde orde met idem vastgeroeste minachtende oordelen over het gedrag van anderen, flink onder de kloten te schoppen. Ik zou mijn kritische blik, mijn scherpe woorden en mijn plekje op dit witte papier kunnen opofferen om de ingeslapen SIRE’s in Nederland wakker te schudden. Ik zou zo graag mijn licht willen schijnen op de bewust grootschalige manipulatie waarmee het gedrag van anderen kortzichtig en oppervlakkig wordt bestempeld als asociaal.

Ik zou kunnen vertellen hoe pijnlijk het voor me is om te ervaren dat elke discussie erover voortijds wordt gesmoord als ook mijn gedrag als “onbewust” wordt weggehoond. Ik vertoon het gedrag. Het IS asociaal en ik weet het niet eens. Ik zou het kunnen doen. Maar het voelt niet goed.

Het is voor mij lastig om aan de ene kant te zien dat het aangeleerde gedrag van een enkeling of van een groep irritatie oproept bij anderen en aan de andere kant om te zien dat een snel vergrijzende massa bestaande uit eenlingen en verenigde eenlingen uit angst en onbegrip terug grijpt op het gedrag in “die goede oude tijd”. Hun gedrag. Beter gedrag.
Elke puber laat in een tijdsbestek van enkele jaren, “die goede ouwe tijd” van pa en ma en alles wat daar ook maar enigszins naar ruikt, achter zich. Elke oude lul krijgt er, tot de dood het van hem overneemt, geen genoeg van. De oude lul kent zijn pubergedrag niet meer en de puber denkt dat ie zestien blijft.

Het wiel draait rond en ik ben nu zowel de puber als de oude lul. Met mijn veertig jaar voel ik me ronddraaien op de middenstip van het voor mij zichtbare speelveld. De puber zette een pirouette in. Wanneer gaat de oude lul wankelen? Als het midden staat voor balans en als het zo zou zijn dat ik alleen NU in staat ben even helder vooruit als terug te kijken dan moet ik stelling nemen. Stelling nemen zonder bepaalde groepen of personen weg te zetten als onbewust asociaal of hoeksteen van de samenleving. Stelling nemen zonder iemand vernietigend te schofferen of te beschermen.

Ik zal het voorbeeld geven.  Kut. Dat is wel een korte zin al zit er volgens mij alles in. Die zin valt in het niet tussen al mijn onbewust onzinnige woorden. Weet je wat, Ik typ de zin nog een keer maar iets duidelijker.

ìK geef het voorbeeld!

Bewust, onbewust, zingend, versierd, naakt, vloekend, jankend, spugend, lachend, genietend, bellend aan de kassa, in de bus en in mijn bed. Met vallen en opstaan. Elke dag weer. In deze wereld is er maar 1 persoon die ALLE gevolgen draagt van mijn gedrag. IK!  En ik? Ik wil alleen maar fijn leven.

Mar10