Het zonnetje schijnt en het regent….

“Waarom ben je toch steeds zo boos?”,  vraagt ie. Hij kijkt me aan maar ik ontwijk zijn blik. M’n hele lijf trilt. ”Ik ben niet boos. Ik ben woest!” Spuug vliegt in het rond bij het woordje “woest”. Ik weet het niet meer, niet meer waar ik precies ben of hoe ik heet. Alles valt weg.

Adrenaline giert door m’n lijf en ik word groter en sterker. Iedereen zet dan een stapje achteruit en anders doe ik het zelf wel.  “Ik schrik hier een beetje van”, gaat hij verder. “Dit zag ik niet aankomen. Kunnen we even terug gaan naar twee minuten geleden?”

“Ik zei dat je nogal onrustig op me overkwam en dat ik dat niet kon plaatsen. Je vertelde dat je het zwaar had. Nadat ik je even de tijd gaf om dat te verduidelijken viel er een stilte. Toen zei ik…. blabla…. murmel”

Ik hoor m niet meer. Tranen vermengen zich met snot en ik zit op slot. Boos, bang, blij, bedroefd, Adrenaline (C₉H₁₃NO₃), Amfetamine (C₉H₁₃N). Eén pot nat. Het maakt me onbereikbaar.

Amfetamine heeft één voordeel. Ik kan de dosis bepalen. Als dat de juiste dosis is, geeft het macht. Adrenaline blijkt dan machteloos en verliest bestaansrecht. Ik ben in controle en dat is cool!

Zonder Amfetamine ben ik boos. Woest zelfs. In de winkel als ik in een rij moet gaan staan. Als ik moet uitkijken voor ik oversteek…. Als een Eend…. “Mar10! Ik raak je kwijt!” Geschrokken kijk ik op en m’n gedachte vervliegt met de Eend.

Hij is er nog. Ik ben er nog. “Ja”, zeg ik. “Ik raak mij ook kwijt. Dit gebeurt steeds. Heel soms kan ik het afwenden door te gaan slapen, door te gaan huilen. Ik heb duizend truukjes om die energie om te leiden maar daar red ik alleen het moment mee. Is het dat waard? Wat veroorzaak ik als ik die energie omleid? Wat veroorzaak ik als ik dat niet doe? Ik ben in de war en steeds als ik me  ontwar dan begint het opnieuw”.

“Ik ben boos! Woest zelfs, wat ik ook doe”. Hij laat weer een stilte vallen en ik pak m op. “Kijk”, zeg ik. “Stilte…. daar verlang ik naar. Stilte…. zonder uitleg, zonder vragen. Zonder verwachtingen of verplichtingen. Stilte van nature en elke afgeleide daar van. Stilte zonder meer”.

“Prikkels die binnenkomen, brengen me uit balans. De stilte die je voor me laat vallen is fijn totdat ik merk dat je wacht. Totdat ik voel dat je hoopt. Totdat ik merk dat je me aanmoedigt om die stilte op te vullen met mijn onzin. Alsof mijn onzin belangrijker is dan de jouwe”.

Hij blijft me aankijken. Wat is het toch een fijne man. Keer op keer helpt ie me een stapje verder en ik ben m zo dankbaar dat ik m wil kussen. Ik wil m kussen!  In plaats daarvan krijgt ie mijn zweetgeur, m’n spuug en een orkaan van willekeurig achter elkaar aanzwellende en kwetsende woorden.

Hij ziet dat de trekken in m’n gezicht verzachten en zegt….”Mart…. het is alsof er een orkaan voorbij komt. Stap ik bij jou in het oog van de orkaan dan kan ik je bereiken. Het voelt bijna als geborgen. Alles raast om je heen en toch is het stil. Als ik beweeg slok je me op, spuug je me uit en kijk je niet meer om. Dat wil ik voorkomen. Zie ik je weer volgende week? Weer op dinsdag om half elf?”

En weer flikt ie het. Ik veeg het snot van m’n gezicht en wrijf in m’n dikke rode huil-ogen. In de weerspiegeling van het raam zie ik mijn glimlach tevoorschijn komen…. Terwijl ik opsta zeg ik:  “mijn moeder zei het vroeger al…. (Mar)Tieneke lacht, Tieneke huilt. Het zonnetje schijnt en het regent, ’t is kermis in de hel!”. Een mooi plaatje.

Dat is het.

Mar10