Het is vandaag veertig jaar geleden dat ik voor het eerst in de armen van mijn moeder lag. Het moment waarop ik mijn lichaam voor het eerst ging gebruiken. Imagine that!
Om één of andere wonderbaarlijke reden is elke bewuste herinnering aan dat moment verworden tot een soort droom. Een verhaal dat niemand meer uit eigen ervaring kan vertellen. De impact van die ervaring is, samen met de andere epische tocht die we allemaal maken, zonder enige twijfel niet te evenaren door wat dan ook.
Niemand kan het uit eigen ervaring vertellen over zijn eigen begin. Het moment dat je een levensvatbaar lichaam kreeg. Dingen kon horen en ruiken. Toch weet ik er veel over. Vooral van horen zeggen natuurlijk maar ook van foto’s die vaak meer zeggen dan degene die er het verhaal bij vertelt. Van kleine sokjes, gelukwensen en sterretjes-in-ogen. Van niet onder woorden te brengen gevoelens, hersenspinsels, kriebels en van duidelijk waarneembare gedragspatronen die dat bijzondere moment in tijd markeren.
Als kersverse veertigjarige kan ik, terugkijkend, duizenden grote en kleine wonderen verwoorden die rechtstreeks verband houden met dat ene. Het moment dat er ineens was. Men verwachtte me want precies op dat moment, het moment dat het licht aan ging, waren er twee grote mensen die zonder enig aanwijsbare reden bij me bleven. Ik had ze nog nooit gezien. De ene was uitgeput en lag in bed. Het leek zelfs alsof ie een even zware reis had gemaakt als ik om op het zelfde moment daar te zijn waar ik was. De andere zag er veel fitter uit maar was ook in een bijzondere staat van opwinding. Ze zijn er nog steeds. Een wonder.
Veertig jaar later, ongeveer nu en nu én nu, voel ik dat alles om me heen vorm heeft gekregen door elke seconde ervoor. De zon schijnt en er ligt overal sneeuw. Het is koud buiten en ik voel er niets van. Sterker nog, de ‘zon-achter-glas’ verwarmt mij en m’n huisje zo knap dat m’n cv nederig afslaat. De zon maakt hier alles mooi. Zelfs de nachtelijk verzamelde vrieskou. Nu en nu weet ik dat de plek én het moment in tijd dat ik een lichaam kreeg bepalend was voor mijn ervaring van de zon. Nu weet ik dat de zon gezien door andere ogen monsterlijk kan zijn. Dezelfde zon. Dezelfde ogen. Andere plek. Andere tijd.
Vooruit kijkend zie ik dat mijn tastbare reis ook eindigt. Het verhaal ontwikkelt zich naar een weinig verrassend slot waarin in mijn lijf weer inlever voor ik verder ga. En, evenals toen ik het kreeg in mijn allereerste begin zal ik ook op het allerlaatste einde merken dat mijn lijf niet in staat zal zijn om invloed uit te oefenen op de plek in de tijd waarin ik het verlies . Net als mijn eerste waarneming van het tastbare zal ik de laatste ondergaan zonder te weten waar het toe leidt.
Ik begin ook langzaam ook te beseffen dat de laatste reis wellicht dezelfde impact heeft als de eerste. Als individu zie ik het begin en het eind van het moment in tijd waarin ik over de aarde kan lopen. Het enerzijds voor mij bijzondere moment in tijd, verbleekt in het anderzijds besef van de grootheid van de tijd ervoor en erna. Voor iedereen en alles dan mezelf is mijn geboorte en mijn dood gelijk. Een punt in tijd.
En ik? Ik geniet nog snel even van deze zon vandaag want ik weet nu bijna zeker dat ik er net als in het begin, net als in het eind en net als in elke nanoseconde ertussenin…klaar voor ben.
Een geruststellende gedachte.
Daar proost ik op.
Proost. Mar10
