Het verwondert me steeds weer als ik ineens gewoon ff mezelf ben. Alles valt op dat moment op zijn plaats. In het ene moment voel ik me van mezelf vervreemd, afwezig of niet lekker in mijn eigen vel. Het moment daar direct op volgend voel ik me gewoon ff mezelf. In mijn gezicht is eenvoudig a f te lezen dat er een wereld van verschil zit ergens tussen die twee momenten.
Een moment waarin ik mezelf ben dient altijd zichzelf aan. Precies op de juiste plek. Invloed daarop uitoefenen kan wel maar nooit op de manier waarop ik het bedacht had. Het heeft dan ook niet echt veel zin want zoals ik gewoon vanuit “van alles” en vanuit “ niets” ineens ff mezelf kan zijn, kan “een” moment ineens “HET” moment zijn en “een” plek ineens “DE” plek. Wat ik er ook tegen in breng of hoe ik het ook onderschrijf. Gewoon ff mezelf zijn overkomt me en gaat nooit onopgemerkt voorbij.
Mezelf zijn in een ondeelbaar kloppend geheel is bijna magisch te noemen. Het gebeurt nooit gelegen tot het gebeurt en ik ben er altijd klaar voor. Ik hoef me er nooit ergens of op een bepaalde tijd voor te melden. Ik ben daar waar het gebeurt. Precies wanneer het nodig is en geen ogenblik langer dan past.
Elk probleem dat in de weg lijkt te staan lost op in de leegte die ik achterlaat als ik gewoon ff een momentje mezelf ben. Vragen vragen niet meer om aandacht en antwoorden betekenen zonder de daaraan voorafgaande vragen niet meer of minder dan wat het woordenboek over de individuele woorden erin vertelt.
Achteraf herken ik altijd joekels van tekens die ruim van te voren verwijzen naar het moment en de plek waarop ik gewoon ff mezelf kan zijn. Immens en afzichtelijk opzichtige tekens zijn het en toch pas als zodanig herkenbaar vanaf het moment dat ik ff gewoon ff mezelf ben. “Ik had het kunnen weten”. Achteraf tekens herkennen die het einde van de wereld voorspellen is nutteloos. Zelfkastijding. Ik wil liever een ijsje nu. Fascinerend toch?
Ik lach nu even hardop terwijl ik tevreden aan mijn ijsje lik. Het ijsje voedt mezelf op alle fronten. Ik bespeur zelfs een glim in mijn lach. Tenminste? Een glim in mijn lach? Wacht eens even!
Waarom glimt mijn lach? Lach ik vanuit mezelf of lach ik mezelf juist uit? En waarom glimt mijn lach? Dit in ongelofelijk! Dat heb ik weer! Wat een truttenstreek! Ik krijg ineens een onbehagelijk gevoel. Mijn ijsje smaakt niet meer en ik gooi het weg. Vragen vullen weer ongevraagd mijn hoofd. Waarom hou zelfs IK mezelf voor de gek?
Ik ben er weer ingetrapt. Net als ik zeker weet dat ik de goede kant op loop en verliefd op mezelf een likje van m’n ijsje neem stap ik ongemerkt uit het moment. Een ogenblik later word ik wakker in het magazijn van de gevonden voorwerpen van de NS in Utrecht. Hoe ik er terecht kom weet ik nooit maar ik kan er tegenwoordig wel gewoon weg gaan zonder dat ik mezelf kom opeisen. Die mensen begrijpen me. Ik spoor niet.
Net had ik nog een glimmende lach maar nu heb ik er m’n buik weer van vol.Fuck mezelf. Ik rommel gewoon weer wat verder tot ik mezelf tegenkom. Daar moet ik het mee doen en voor mij werkt het.
Ik voel me nu al opgelucht. Alsof er iets van me af valt. Weet je wat? Als je mijn verhaaltje nog een keer leest zul je zien dat ik ergens tussen het begin en het eind ervan gewoon weer ff mezelf ben. Als je op dat punt bent gekomen stop dan met lezen. Wie weet waar dat ons brengt.
