Als ik eerlijk naar mezelf zou luisteren, heb ik geen wiet nodig om high te worden. Nu niet. Alleen al mijn gedachtes “take me higher” dan gezond voor me is… want… het is zover. Ik ga me laten registreren. Eindelijk erkenning!

Naast een rijbewijs, een verlopen ID-kaart en een bankpas prijkt er vanaf vandaag een heuse ~.+:+ WiEtPaS +:+.~ in mn portemonnee. Imagine that! Vanaf nu is mn gedrag verklaarbaar met één blik in mn knip en ben ik daarmee verontschuldigd voor alles wat mn verwrongen geest me ingeeft.

Persoonlijk hoop ik dat het niet al te lang duurt voordat onder andere bazen, dé politie, de belastingdienst, het UWV en de Woningcorporaties beschikking krijgen over de lijst met geregistreerden. Als dat niet volgens officieel achterbakse wijze lukt, bied ik me aan als parttime hacker voor dit goede doel.

De pas komt als een geschenk uit de hemel en ik hoop dat het niet blijft bij een pas voor Wiet. Ik zie Coke~passen, Porno~passen, Heroïne~passen, Speed~passen, virtuele~ en Game~passen als legale paddo’s uit de grond komen. De combi~ of regenboogpas kan niet lang uitblijven. Als mijn suf geblowde brein me niet voor het lapje houdt, is dit het begin van iets moois.

Elke pas krijgt een andere kleur en vertelt eenvoudigweg dat de drager ervan de wereld op een chemisch gereinigde manier waarneemt. Op het moment dat alle passen zijn verdeeld, vervalt de bittere bijsmaak van elke drug en keert de rust in de maatschappij terug. De mogelijkheden en kansen die ik zie, lijken eindeloos.

Het bijhouden en beschermen van de lijsten, het verkopen ervan aan de juiste instanties, het leggen van verbanden tussen verschillende lijsten en de wetenschappelijke oorzaak~gevolg machine die er achteraan hobbelt, zorgen voor grote hoeveelheden banen. Ik zie Wiet~apps op telefoons die Speed~apps op Aipads van verre herkennen en drager ervan attenderen op de kortste omweg via een koffieshop. Zones die bewaakt moeten worden omdat groenen en paarsen niet goed mengen, gedwongen cursussen, omscholingen, bijscholingen en snuffel- of snuifstages.

Brainstormsessies die spontaan ontstaan op het marktplein in groepen waarin elke pas is vertegenwoordigd. Ik zie demonstraties waaraan je alleen kan deelnemen met de juiste pas en ik zie heksenjachten op paslozen.

Dat de pas op 5 mei wordt ingevoerd kan geen toeval zijn. Het moet gebruikers, bedenkers en ander ontkennend gespuis duidelijk zijn dat het “Ausweiss”-valletje niet alleen bekend is. De gevolgen ervan worden al ruim 50 jaar lang, elk jaar herdacht. De angst ervoor is niet meer reëel en kan worden afgedaan als muggenzifterij.

Elk briljant idee ondervindt weerstand als het gepeupel er kennis van neemt en ik heb geen joint nodig om te bedenken dat de huidige weerstand tegen ‘mijn pas’ de genialiteit ervan onderstreept. Wanneer die weerstand écht zoden aan de dijk zou leggen… wordt de dijk sterker.

Onderweg wimpel ik straatdealertjes van 13 jaar netjes af met… “sorry kids, ik heb een missie… ik ga voor de pas!”. Zelfs als ze me met een beteuterd gezicht Speed aanbieden voor een bespottelijke prijs, blijf ik glimlachen en loop ik door alsof mn leven ervan af hangt.

De ondernemersgeest dit soort kids is benijdenswaardig en het geeft ze bergen positieve energie. In plaats van te schoppen tegen kleurrijke initiatieven denken ze net als ik mee om weer te komen tot een maatschappij waarin iedereen kan doen waar ie zin in heeft. Zich zelf kan zijn zonder zich iets aan te trekken van welke pas dan ook.

Tegen twijfelende paslozen of onzekere pashoppers zeg ik dit… Maak eens een pas op de plaats!

Zo maar één…

Ineens staat ze voor me. Ze is al bijna even groot als ik. Met de handen in haar zij, veegt ze de lach van haar gezicht. Ze spreekt me vermanend toe. “Pap ik dacht dat je daar mee gestopt was. Waarom heb jij weer drugs?” Even speel ik het spelletje mee maar dat pikt mevrouw niet. Ze zegt: “Pap, ik stel je een vraag!”

Ik leg het schilmesje op het aanrecht en begin zichtbaar in mijn hoofd te zoeken naar antwoorden. Ik heb er meer dan duizend kant-en-klaar maar niet voor mn meiske. Ze blijft me aankijken en haar vertrokken gezicht lijkt steeds minder gespeeld. Ze is echt boos.

“… een goede vraag” zeg ik, “…mag ik er even over nadenken…? Als ik je meteen antwoord geef dan begrijp je me vast niet want het antwoord is lastiger dan de vraag…”. Ze zegt niets en loopt weg. Teleurgesteld.

Wat moet ik haar vertellen? Al schillend en roerend in pannen verdwijn ik in mijn hoofd. Zou ze het begrijpen als ik haar vertel dat ik het vertrouwen in mensen op deze wereld ben verloren? Haar wereld? De wereld waarin ze nog moet opgroeien? Zou ze het snappen dat ik het erg zwaar heb met het feit dat de mensen om me heen mij en elkaar blijven bedriegen?

Zou een meisje van dertien kunnen bevatten dat ik er genoeg van heb om elke dag het zelfde dansje te dansen zodat ik net genoeg geld heb om in een huis vol regels te wonen waar ik niet wil wonen, dat ik regels moet volgen waar ik van walg? Zou het iets verklaren als ik haar vertel dat ik de medicijnen van de doctor nog enger vind dan de medicijnen die ik zelf uit kies? Hoe kan ik uitleggen dat ik diep van binnen kapot ga en uitgeput raak als ik elke dag weer mn best doe om de allerbeste Mar10 te zijn die ik kan zijn. Hoe kan ik haar duidelijk maken dat…

“Pap!” roept ze vanuit de kamer, “Je aardappelen!”. Net op tijd draai ik het gas onder mn aardappelen lager. “Sorry snoetje”, mompel ik… “Ik was over je vraag aan het nadenken. Was ik maar een wijf dan kon ik meer dingen tegelijkertijd…”. Ze loopt de keuken in en geeft me van achter een knuffel. “Je bent een wijf… trut!” zegt ze en we lachen er samen om.

Net voor de finale van ‘The Voice Kids’¹ begint, zijn we klaar met eten. We nestelen ons op de bank en ik kijk haar vertederd aan… “Fen…” zeg ik zachtjes, “ik ben verslaafd. Als ik het moeilijk heb dan weet ik wat ik moet doen om me iets beter te voelen. Ik heb wel geleerd dat ik me in het echt dan niet beter voel… maar soms val ik weer terug in oude trucjes. Ik gebruik niet zo vaak meer…”. “Weet ik pap…” zegt ze zonder me aan te kijken.

“Steeds als ik denk dat ik alles in orde heb, gebeurt er weer iets waar ik zo verdrietig of boos van word dat ik helemaal in de war raak”, ga ik verder. “Op zulke momenten denk ik vaak aan drugs. Met drugs gebruiken kun je stoppen maar een verslaving gaat nooit over”.

Even zijn we stil. Ze lijkt er genoegen mee te nemen. Ik sta op en loop naar de wc. Vanaf de wc zeg ik… “Lieverd… soms zit geluk in een klein hoekje…”. Vanaf hier hoor ik haar hoofd kraken. “Geluk?” zegt ze… Je bedoelt ON-geluk!”. “Ja klopt… roep ik grinnikend, “Ongeluk ook!”.

Zonder er op te reageren schreeuwt ze: “pap… kom! Het begint!” Met mn broek nog op mn knieën spring ik half struikelend op de bank.

Het begint…

^{1  ’}The Voice Kids’, vrij vertaald: een kinderstem

Aan tafel haalt ie een zakmes en een slijpsteentje tevoorschijn. Aandachtig begint ie het mes te slijpen. Alles in zn huis ademt stilte uit en ik adem in. Mijn aandacht gaat als vanzelf mee naar het mes. “Een jaar geleden hebben de dokters me twee maanden gegeven… ”, zegt ie grinnikend zonder op te kijken. “Ik ben er blijkbaar zuinig op… ”. Hij veegt het lemmet schoon met zn mouw en bestudeert zn werk nauwkeurig…

Tevreden stopt ie het mes weg en kijkt me aan. Zn ogen lachen. “Kom”, zegt ie… alle woorden zijn gezegd. Volg me maar”. Uitzonderlijk zwijgend loop ik achter hem aan. Aan de achterkant van de boerderij is een appartement in de stal gebouwd en het is nog niet afgewerkt. De keuken en de badkamer zijn op de begane grond en de woon- en slaapkamers boven. “Je moet er zelf iets van maken”, mompelt ie verontschuldigend en hij vraagt me of ik handig ben. Ik laat hem mn handen zien en hij knikt.

Aan mn gezicht heeft ie al gezien dat ik het hier leuk vind en als we het huisje rond zijn, lopen we nog even door de tuin. In twee grote vijvers zwemmen joekels van goudvissen. Om de vijver zijn verschillende groenten geplant en achterin staan fruitbomen en struiken. Tussen de bessen lopen een paar kippen en een haan.

“Wat denk je ervan?, vraagt ie na een poosje. Ik wil zo nog even de schuur in. De rondleiding eindigt hier… !”. Nu lacht zn hele gezicht. “Denken helpt niet buurman”, zeg ik en ik steek mn hand uit… “ Aangenaam… ik ben Mar10”. Dit keer valt hij een paar seconde stil. Hij herpakt zich aan mijn hand en zegt: “ Buurman, Ik ben Karel. Als je wat nodig hebt dan loop je maar naar binnen… ”. Hij draait zich om en loopt weg. “Denken helpt niet?”… herhaalt ie voor ie lachend de deur achter zich sluit.

Bang dat alles verdwijnt, duurt het even voordat ik weer durf te bewegen. “Ik heb een huis”, zoemt door mn hoofd. “Ik heb een huis… ”, fluister ik zachtjes. Het is bijna onwerkelijk. Verzadigd in stilte zweef ik opgelucht licht naar huis. De zon gaat net onder. Zn tijd voor vandaag zit er op en zelfs nu nog straalt ie zn mooiste kleuren helemaal achter in de lucht mijn dag in… Vandaag kan niet meer stuk. Op de brug over het kanaal blijf ik even staan om alles door te laten dringen. Ik hoef niet meer te zoeken… Ik heb een huis! Waar heb ik dit aan verdiend?

Met een slaapzak en wat kleren in mn rugzakje fiets ik rond elf uur Karels erf weer op. Alleen in mn keuken brandt een lichtje. Op tafel ligt een sleutel met een briefje. Te moe om het te lezen neem ik de sleutel en het briefje mee naar boven. Ik leg mn spullen op bed en val er achter aan. Zonder me uit te kleden val ik uitgeput in slaap.

Midden in de nacht draai ik me om. Met mn wang lig ik op het briefje dat gister op tafel lag. Met één oog open zie ik dat er maar een paar woorden op staan. Als ik mn andere oog open, lees ik: “Denken helpt niet, slapen wel. Welterusten”.

De haan kraait als ik weer in slaap val… Dit keer gaat het lukken…

]]> http://www.mart10.nl/denken-helpt-niet/feed/ 0 http://www.mart10.nl/ik-ben-er-weer/ http://www.mart10.nl/ik-ben-er-weer/#comments Thu, 09 Feb 2012 08:57:31 +0000 Mart10 http://www.mart10.nl/?p=202 Lees verder →]]> In de asbak ligt een joint tevreden te roken. Zn dampen vermengen zich  open en bloot met die van het vers kopje koffie ernaast. Sliertige wolkjes dansen een dansje zonder ritme en brengen mijn stilleven heel even in beweging. Alles stijgt op.

Zonder twijfel stap ik op de-eerste-de-beste wolk of… word ik erdoor gegrepen? Het gaat als vanzelf… ik heb geen keus… ik kan alleen meegeven. Het dansje zonder ritme heeft me verward en leidt weerstand in mn hoofd om de tuin van tijd. Hier ben ik veilig… Ik ben er weg van.

Op eenzame hoogte drijven de wolkjes waarop ik zit naar daar waar kou en warmte gelijk zijn net zoals licht en donker. Evenwicht speelt er geen rol want alles is er even waardevol . De wind bepaalt de richting of snelheid en regen werkt als bliksemafleider. Verdwalen is niet mogelijk als elke weg onbekend is, als ze maar verder gaan. Verder naar dat ene tijdloze plekje waar ze ineens oplossen in alles.

Als ik tot daar kan blijven zitten dan los ik ook op maar meestal spring ik al eerder van mn wolkje. Zoals nu. Ongemerkt heeft ze twee bonbons naast me gelegd. De bonbons glimmen in een mooi rood frutseltje. Op een papiertje eronder staat: “nood uit- en ingang…”. “Oplossen met wolkjes is geweldig maar besef van tijd loslaten blijft nooit onbestraft in een wereld van bonbons”, zeg ik zachtjes.

In het beeldscherm tegenover me zie ik mn spiegelbeeld met een stralende lach op de bonbon kauwen. Hij bekijkt me goedkeurend als ik zn haren een beetje in model breng. “Het waait te hard op eenzame hoogte…”, zeg ik en hij knikt begrijpend. “Fijn dat je er weer bent…”, zegt ie en hij likt chocolade van mn lippen.

Als ik opsta om me een beetje uit te rekken, zie ik ineens wat ik heb aangericht. Ik sta midden op het toneel van een zojuist gestreden strijd. Het wolkje waarop ik zat heeft flink huisgehouden en tegelijkertijd ook helemaal niet. Geschrokken draai ik me om en zoek instinctief naar mn scherm maar mn spiegelbeeld is weg. Ik sta er alleen voor.

Opgepropte kleren tussen vijf of zes koffiekopjes, waarvan twee omgestoten. Een leeg pak melk en twee volle asbakken. Kriskras door de kamer liggen onderdelen van meerdere uit elkaar geschroefde computers en een strip paracetamol zonder paracetamol. Het vel en de pit van een volledig leeggegeten Avocado, tientallen achteloos perfect rondgestrooide Cd’s en Dvd’s en minstens vijfhonderd meter snoer in alle kleuren getuigen van uitzonderlijke geestdrift.

De vloer is voorzien van een laagje schroefjesgrind zodat ik elke seconde weet waar ik sta. Zachtjes fluister ik tegen mezelf: “… besef van tijd loslaten blijft nooit onbestraft in een wereld van bonbons…”

Langzaam begin ik met het sorteren van dingetjes om me heen want mn meiden komen straks. Als ik ze zo in mn huis laat dan worden ze wild. Ze weten dat alles kan op mijn wolkje maar een onwerkelijke confrontatie ermee is soms nogal confronterend. Orde brengen in mn chaos geeft ze rust en zo lang ik de chaos in rust blijf herkennen voel ik me goed.

Als ik ben opgeruimd ligt mn sjekkie tevreden in de asbak te roken. Zn dampen vermengen zich  open en bloot met die van jouw kopje koffie. Sliertige wolkjes dansen een dansje en brengen het leven heel even in beweging.

Resoluut zet je alle ramen en deuren tegen elkaar open.  De eerste-de-beste wolk grijpt het rode frutseltje van de laatste bonbon uit mn hand en waait er mee naar buiten. “Eindelijk…!”, zegt ze… “Je bent er weer…!“

“Ja…”, zeg ik met mn mond vol bonbon… en… “Ik ben er weer… !“

Nu pas voel ik hoe moe ik ben en hoe blij. Ik heb nog nooit met zoveel allesverslindende hoop naar een nieuw jaar uitgekeken. “Bijna!”, zeg ik hard op en zag na een zig. 2012 is een bijzonder jaar want dan sta ik er alleen voor. Voor het eerst in mijn leven echt alleen. Een koude rilling die zelfs de wind laat huiveren doorloopt me van top tot teen.

Eng hoor. Eng, mooi en groot. Geen psychotherapie meer, geen begeleiders. Ik sta niet meer onder curatele. Mila’s boekhoudkundige strengheid en haar haastige lach zal ik missen. Mila zal vooral mijn tranen missen. Mijn contact met de verslavingsarts wordt overgedragen aan een huisarts die ik niet ken en mijn dossier gaat naar de groene kast.

Alles wat ik nodig heb om hulpeloos en alleen verder te gaan heb ik. De rest ben ik kwijt. Als ik over mn schouder kijk zie ik de bergen mooie en minder mooie plekken, mensen en dingen die ik achter me heb gelaten. Waar ik nu loop, lopen mn meiden in het echt of in mijn gedachten altijd naast me en als ik vooruitkijk word ik stil. Stil van binnenuit.

Net voordat ik thuis ben, lijkt het wel of de stad ontploft! Wankelende hevig dampende mensen komen allemaal tegelijk uit duizenden huizen en steken alles in de fik. Vuurpijlen en duizendklappers schieten weg en terug. In de chaos glip ik als een dief in de nacht mn huisje binnen voordat iemand me aanspreekt. Met mn rug tegen de muur haal ik diep adem en zeg: “2012… Ik ben er… Ik wens je veel gelukkige mensen toe!” Dan sluit ik even mn ogen en zwijg glimlachend.

Zonder bollen, flappen of champagne maar met een dekentje onder mn arm, loop ik het balkon op. Deze reuze~serieuze woordenworstelaar heeft me tot hier gebracht en omdat ik dat fijn vind, wil ik er even ijskoud bij stilstaan. Misschien iets te melodramatisch leun ik tegen het hekje van mn balkon.

Mijn schulden zijn vereffend en niemand is boos op me. Het aantal vierkante kilometer waarin ik me goed voel groeit gestaag. Mn verlangen naar speed is getemperd en “de straat” loopt door mijn huis. Niemand eist mn positieve of negatieve aandacht op en ik kan me een klein rustig leven veroorloven. Hiervoor deed ik het. Nu kan ik mezelf zijn.

Het lijkt alsof ik me nu al lichter voel. Met een tussenhupje spring ik op mn balkonbank en nestel me in. Wat net nog op een ontploffende stad leek ontvouwt zich op een afstandje als een prachtig kleurenspektakel. Oorverdovende knallen en fluitende fliefjes overbluffen het geschreeuw op straat en misschien nog wel belangrijker… mijn verwarde gedachtes.

Met de eerste joint van het jaar zak ik onderuit. Knallen en echo’s van mensen versmelten langzaam tot een warme stoom waarop ik wegdrijf richting slaap. Mijn Don Quichot-achtige gevecht tegen alles en iedereen die wat van me wil hebben of iets wil komen brengen, komt morgen tot een bestand. Morgen. Als ik wakker word.

Net voordat mn lichtje uitgaat mompel ik… Is mijn queeste voltooid? Stopt het gevecht daar mn waarde Sancho? Sancho…?

Mar10*

*wenst iedereen in 2012 één rustige dag toe

Mijn hoofd zwijgt niet. Nooit. Delen ervan zoals mn mond kan ik africhten of -dichten maar mn totale hoofd niet. Ik denk zonder meer na en voor en als ik me goed voel, overpeins ik dat. Zoals nu. Slapen lukt me niet langer dan twee uur achter elkaar en als ik daar bij stil sta snap ik wel waarom.

De drang naar rust in mijn hoofd groeit en daarmee lijkt het verder weg dan ooit. Oudere mensen zoals jij lijken het geheim te kennen dus jouw hoofd zwijgt erover. Zou het geheim louter in ouderdom liggen? Zal mijn hoofd van nature leren zwijgen? Van zelf? Ik heb er mn hoop op gevestigd al kan ik er geen reden of argument voor bedenken.

In de tussentijd vertrouw ik op mn trucjes. Speed is instant stilte maar werkt te goed. Na een tijdje zwijgt niet alleen mn hoofd maar ook mn hart en ziel. Totale afzondering werkt ook goed want de drukte in mijn hoofd neemt af als niemand dan ik mij stoor. Verder kan ik hardlopen tot ik er bij neer val, vrijen tot ik droog sta, heel, heel hard huilen of Schaken.

Als ik schaak dan ben ik koning. Mn koningin kan bijna alles en ze doet wat ik zeg. We hebben ieder onze torenkamer in mijn kasteel met een ridder te paard ervoor. Mijn ridders, mijn paarden. Acht wolven verdedigen het land op de manier die ik hen opdraag…

“Gaan we schaken?” zeg ik en het wordt even stil. Voor jouw “ja” is het spel begonnen. “Ja”, zeg je. Uit verzonken gedachten klim ik vliegensvlug naar mn hoogste torenkamer. Daar is het stil. Ik trek mn roodfluwelen mantel aan en vergeet alles om me heen. Twee nertsen maken kwetterend ruzie en de kroon op mijn hoofd is hun boksring. De ondergaande zon schaduwt het gevecht op mensgrote tegen de muur. Zonder enige werkelijkheidswaanzin ga ik achter het bord zitten en wacht.

Jij bent aan zet. Terwijl ik je aan blijf kijken neem ik een slokje water. Een glimslokje. In je ogen zie ik dat je alles op het spel zet of zie ik mezelf in je ogen? Ieder heeft vanaf nu twintig minuten om met daden zichzelf de meerdere te tonen. Diegene die wordt vermorzeld of als eerste geen tijd over heeft, knielt met neergeslagen ogen. Zonder een woord te zeggen. In de wereld van schaak is alles eenvoudig en helder. Niemand betwist de regels. Al eeuwenlang niet meer.

Als ik opkijk zie ik je gezicht. Je zit bewegingloos tegenover me met je ogen dicht. Het lijkt of je slaapt… Stiekem hoop ik dat je aandacht verslapt want ik sta er niet best voor. “Wat ben je toch mooi”, zeg ik hardop. Alsof je erop hebt gewacht, geeft de fijne toon in mijn stem jou de moed voor de volgende zet. Iets te zwierig zet je de toren op mn achterlijn en je staat op. Je geeft me een kus om mn neus en fluistert zachtjes in mn oor: “Schaakmat lieve schat…”.

Vol ongeloof staar ik minutenlang naar het bord. In mn hoofd speel ik het eindspel nog een keer na. Halverwege geef ik het op en zeg: “dank je wel…”, maar jij bent al weg.

Mijn hoofd is leeg. In mijn werkelijkheid verlies ik nooit. Zelfs niet als jij wint. Er zijn spellen bij die me zichtbaar dagen lang in hun grip houden en als een spel me niet bevalt, vergeet ik het al voor het eindigt. Gewonnen en verloren spellen. Ik word er stil van… voor zolang het duurt.

Ssssst!

Mar10

Ik voel rustig en toch weer niet. Volgens mij is vooral mn hoofd rustig. Er zijn nauwelijks mensen op straat en de tijd lijkt stil te staan. Nu voel ik me heel even goed voor altijd. Zonder na te denken loop ik richting Noorderplas. De bomen kleuren er alles geler en roder dan normaal. Eigenlijk kleurt alles richting herfst en net als ik besluit mezelf die richting in te kleuren, hoor ik iemand tegen me praten. “Hallo meneer …? “

De vrouw die me net langzaam voorbij fietste is afgestapt en kijkt me met open mond aan. Haar gezicht ziet er grappig uit en ik moet er hardop om lachen. “Kent u me?”, vraag ik in een poging haar verbazing om de tuin te leiden. “Nee …”, zegt ze. “Toen ik net passeerde,  zag ik …”, en ze stopt om me van top tot teen te bekijken. “Ik zag een engel in je”, vervolgt ze en bij het woord engel kijkt ze even omhoog. Ze eindigt met: ”… gek hè?”  De vrouw loopt naar me toe, raakt mn hand aan, draait om, stapt op en fietst weg. “Dank u wel!”, roep ik haar na.  Ze kijkt om en zwaait …

Fluitend loop ik min of meer hoteldebotel van nietszeggend geluk verder of zweef ik? De treurwilg waar ik onderdoor ga, slokt me op en sluit me bijna van elke werkelijkheid af. Ik kan een huppeltje niet onderdrukken. Waarom zou ik ook?

Als ik over het veldje terug naar huis loop zie ik jou op een muurtje zitten. In de schemering lees je de laatste letters in een boek. Naast je staat een fles met sap. Jij ziet me nog niet en ik ga iets langzamer lopen. De laatste meters versnel ik weer en ik kom kussend naast je zitten… Een beetje overrompeld zeg je: “Je glimt helemaal! Mag ik mee glimmen?” Ik vertel je in geuren en kleuren over de leuke vrouw van daarnet. Aan het einde van het verhaal vraag ik: “Zie jij een engel in mij?”

Met je ogen dicht begin je te neuriën. Het lijkt alsof je een paar filmpjes terug draait in je hoofd. Zonder de engel in mij te ontkennen  of bevestigen zeg je: “Het leven is nooit saai met jou …” en je opent je ogen weer. Mn vraag blijft een vraag zonder antwoord.

Over je gedachten praat je verder. Je woorden ergeren me ineens. Na een paar zinnen merk je mn ergernis op en je zwijgt. Ik probeer mezelf te verontschuldigen met: “ … je geeft geen antwoord …”.  Zachtjes mompel je: “Dag engeltje van me …”

Het gif van geestdrift werkt in op ons twee en we staan op. Gebarend en met verheven stemmen lopen we naar huis en als we bij mn deur  zijn, komen er drie Marokkaanse jongetjes giebelend de hoek om. Ze schrikken van mijn vurige vertoning en van jouw reactie daarop. Als geslagen stoppen ze alle drie tegelijkertijd met bewegen en praten.

De jongste twijfelt geen seconde en loopt direct terug de hoek om.  De andere twee blijven staan. “Waarom loopt ie weg?” , vraag ik in een rustigere toon. “Weet ik niet meneer zegt de oudste … ik ga het hem vragen!” Als ie terugkomt zegt ie: “ … klinkt misschien raar voor u meneer maar hij zag de duivel in u …” Als ik naar het bange jongetje toe wil lopen voor uitleg, rent hij hard weg en roept: Nee! … ga weg!” De grotere jongens rennen lachend achter m aan.

Een beetje beduusd loop ik voor je uit de trap op naar twee hoog. ”Met mij is het leven nooit saai …”, mompel ik als je me voor de deur een kus geeft en … “ Zie jij een duivel in mij?”

 Mar10

Terwijl de trein piepend en sissend tot stilstand komt zeg ik: “Nienke zei laatst dat ze er meer dan twintig heeft geteld. Zullen we samen tellen? We zoeken een plekje en de mevrouw die naast ons op het bankje zat komt tegenover ons zitten. De coupé is verder leeg. Zonder één woord en met haar ogen dicht, zit ze onzichtbaar in ons verhaal

Min of meer chronologisch loopt Fenna met me mee door alle huisjes. In Wijchen, Breda, Schijndel, Den Dungen, Amsterdam, Waspik, Gouda… Steeds dieper verdwalen we in gedachten… of… raken we erin thuis? Fenna heeft mijn dagdroomcapaciteiten niet alleen overgenomen. Ze heeft zich erin bekwaamd op haar eigen manier. Bij elk huisje heeft ze verhalen en vriendinnetjes maar ook ruzies. Boos, blij, bedroefd en bang vliegen van links naar rechts want haar woorden komen uit heel haar lijf. Een kleine slaapkamer past tussen duim en wijsvinger en een grote is van hier tot hier in de hele coupé.

Tussen station Den Dolder en Utrecht Overvecht raakt ze zo opgewonden dat de mevrouw tegenover ons, zichtbaar geëmotioneerd raakt. Het blijft me verwonderen dat ze er met zoveel opwinding en plezier op terug kijkt en het verwonderd de mevrouw ook.

Op het moment dat de mevrouw haar ogen open doet, zegt Fenna tegen haar: “Gaat u ook naar Den Bosch?” De mevrouw glimlacht en zegt: “Als ik niet oppas wel!” Fenna’s hoofd tolt nog van alle huizen. “Hoezo?”, zegt ze terwijl ze nu bijna hoorbaar nadenkt over het vreemde antwoord. “Ik ben al te ver gegaan…”, zegt de mevrouw en nu lacht ze hardop. Fenna lacht mee en haar gezicht verraad dat ze het denken heeft opgegeven. Zonder horten of stoten heeft ze zich van mij losgescheurd en hangt ze aan de lippen van de mevrouw. Ze zegt: “Ik woon in Amersfoort. Dat is drie haltes terug. Ik wilde wel uitstappen maar het lukte niet. Je verhaal  was nog niet af!”

De mevrouw staat op en zegt: “Ik hoop dat ik je nog eens tegenkom en dat je dan verder wil vertellen…” Fenna loopt met de mevrouw mee tot de deur. Ze drukt op het knopje en maakt de deur voor haar open. “Tot de volgende keer”, zegt ze en “o ja ik ben ook stief-tante!”

De mevrouw blijft staan tot de trein weg rijdt. Fenna zwaait en de mevrouw zwaait terug. “Wat een leuke mevrouw hè pap…”, zegt ze als ze weer naast me komt zitten. “Waar waren we? Amsterdam, Gouda, Woerden, Oss, Gameren, Bruchem, Hilvarenbeek, Wekerom…”

“Weet je welk huisje ik het allermooist vond pap?”, vraagt ze. Ik kijk haar verliefd aan en schud van nee. Haar ogen sprankelen. “Dat grote huis met die mooie tuin in het midden. Met die gekleurde ramen die in het donker net op een sprookje lijken. Met jou ging het toen niet zo goed pap maar dat huis was wauwie. Waar was dat ook al weer?” “In sint Oedenrode wijffie… en ja… dat is één van de mooiste paleizen van papa. Vroeger was het een klooster…”

Na de overstap in Utrecht kruipt Fenna tegen me aan en valt voldaan in slaap. Wat is het toch een kanjer. Elk dak boven haar hoofd is dr lief en ze voelt zich overal thuis. Tevreden sluit ik mn ogen.

Vraag me niet wat maar… iets heb ik goed gedaan.

Mar10

Huilend loop ik de Maas in. Zoet als haar water maant ze mijn zoute tranen tot kalmte en na een half uurtje ga ik even naast haar zitten. We begrijpen elkaar. Als het aan de bron dondert, zwellen we op en worden we wilder. We laten ons bij gebrek aan interesse ogenschijnlijk indammen maar als het te gortig wordt, zijn we onverbiddelijk. Dan treden we buiten elke vooraf bedachte oever.

Ik kijk naar mn spiegelbeeld in het water en sluit mn ogen snel. De Maas is nu kalm en liegt niet. Ze toont me een verwarde en verwilderde man die zijn eigen dijken heeft doorgestoken. Alweer. Ik doe het mn hele leven al. Een paar keer per jaar ga ik volledig door het lint. Dan gaat er iets mis of juist heel goed en maak ik alles kapot.

Nu alles kapot is, ben ik weer heel even alleen. Dat wat er nog is sluit ik buiten. Waarom doe ik dat toch steeds? Het dramatische in mn vraag is bijna lachwekkend. Bijna. “Wil ik het wel weten?”, zeg ik hard op. De verhalen en verklaringen van specialisten of andere medicijnmannen  vervelen me. In plaats van Speed geven ze me medicijnen die veel minder goed werken. Psychoanalisten zijn fijne mensen maar als ze me niet willen kussen faalt elke therapie.

Mn linkerhand heb ik tegen de muur kapot geslagen. Hoe dom kan één mens zijn? Die gedachte tovert een kleine glimlach op mn gezicht en mn hartslag komt langzaam tot rust. De snik in mn adem vloeit door mn voeten de Maas in. Ze accepteert het gelaten.

Het is trouwens erg mooi hier. Niet alleen de door mensen geaccepteerde natuur maar ook de door de natuur al eeuwenlang geaccepteerde menselijke invloeden vormen één geheel. Ik sta er middenin. Soms kan ik hier geluiden horen uit het verleden maar nu niet. Nu is het stil.

Zoals de rivier de omliggende gronden eens in de zoveel tijd terug claimt en de boer berooid achter laat, zo claim ik de stilte om me heen eens in de zoveel tijd terug. De nijd en het geweld waarmee de rivier eist, boezemt angst in en ik herken het in het piepklein. Niemand houdt haar tegen. Niemand. Ze vraagt niet om uitleg en geeft geen argumenten voor haar daad.

De Maas stoomt zoals ze stroomt en lacht elke goedbedoelde dijk uit. Projecten zoals ‘Ruimte voor de rivier’ vindt ze schattig maar zelfs daarin laat ze zich niet vangen. Vervuilingen noemt ze tijdelijk en omleidingen of kanalisatie een illusie. Soms voel ik me de Maas in het klein.

Natuurlijk, er zijn verlokkingen en verleidingen en verdwalen is mn passie. Toch volg ik de beddingen waarbinnen ik geleerd heb te stromen. De bron waaruit ik voort vloei kan ik niet ontkennen. Naar mate ik ouder word, is mijn bedding verbreed en de stoom her en der verdiept.

Overstromen is voor mij natuurlijk en ik leer er mee te leven want… zelf nu… nu alles weer helemaal kapot en weggevaagd is en ik weer helemaal opnieuw moet beginnen… weet ik… Alles stroomt. Altijd.

Uitgeput en opgebrand in woede ga ik liggen. Ik kruip even heel dicht tegen de Maas aan. Langzaam drijf ik op haar geluid verder de nacht in. Misschien neemt ze me wel mee… Misschien…

Mar10

De zon schijnt en het is warm op het juiste moment. De meeste mensen zijn op vakantie. Stilte tiert welig en Ik heb net mn huisje opgeruimd. Als mijn hoofd helder is dan weet ik weer wie ik ben en als mn huis is opgeruimd dan weet ik waar ik ben.

Ik voel me met de dag fitter worden. Ik ga op de bank zitten en pak mn gitaar. Terwijl er wielrenners op wielen over mn tv rennen speel ik een liedje dat ik nog niet ken. Ik los er de kleine ergernissen in op. Gewoon, omdat ik het kan. Gister schreef ik twee Haiku gedichtjes voor Hans. Na het eerste besloten we samen een boek te gaan schrijven. Morgen beginnen we.

Er staat voor vandaag eten in mn koelkast en ik heb een nieuw pakje shag gehaald. Voor Nani heb ik een appel gekocht. Met het geld dat ik over heb kan ik geen streken uithalen. Blowen doe ik al een tijdje niet meer. Mijn dagelijkse Concerta- is nu op z’n best. Nu ben ik in orde.

Nani is de draad allang kwijt. “Wat sta je nou raar naar me te kijken?”, zeg ik. Voor mij is het belangrijk om contact te houden met de werkelijkheid. Als me dat niet meer lukt dan kan ik alleen nog maar de straat op. Werkelijk in orde zijn is voor jou niet zo speciaal maar voor mij is het een prestatie van jewelste. NU is alles in orde. Toe, kijk me even aan want ik kan er niet te lang in blijven zonder mezelf te verliezen.

Voor mij speelt orde niet zo’n grote rol. Van nature ben ik zelfs uit orde. Uit orde is chaos de meest natuurlijke vorm van in orde. Ik voel me beter in orde in chaos. Sinds ik orde en chaos min of meer chemisch beheers ben ik er op uitgekeken. Met twee gram speed ben ik een week zo griezelig in orde dat jij er bang van wordt. Dan verlies ik mij geen seconde meer uit het oog. Zelfs als ik naar je knipoog blijf ik vlijmscherp en zal ik in een moment van algehele bewusteloosheid rustig weg wandelen zonder dat je me mist. In orde zijn is ‘overrated’.

Uit orde ben ik onnavolgbaar voor iedereen. Problemen krijgen geen vat op me als ik uit orde ben want ik achterhaal ze voor ze dat mij doen. Eenmaal achterhaald, blijf ik erachter. Als ik zelf het probleem ben dan draai ik me ongegeneerd een loer. Wanneer ik dat doe weet ik zelf vaak niet eens van te voren. Uit orde leef ik strikt op een ‘Don’t need to know’ basis. Ik weet niet waarom maar ik ben hier de baas. Wat ik vandaag met hand en tand verdedig is morgen gelogen. Niet misschien maar sowieso en zonder twijfel. Erin en eruit . Alles, waaronder ik, is orde.

Nani is al naar bed gegaan. Ze ligt glimlachend te snurken. Nu ik in orde ben is het fijn om me heen en ze kan er als geen ander van genieten. In orde is Nani’s ding en elke vorm van orde voldoet.

Ik denk dat ik maar even naast dr ga liggen. Als ze slaapt ben ik zo lief.

Welterusten.

Mar10

Mn relatie met Nani zit vast en ik sta pat in een schaakwedstrijd tegen mezelf na drie zetten. Ik ben niet overstuur of doorgedraaid. Ik schreeuw niet om hulp of aandacht. Nee, dit is iets nieuws voor me. Wiet brengt geen verlichting merk ik. Zelfs speed heeft me na enkele dagen een niet mis te verstane waarschuwing gegeven. Alles wat me kracht biedt, richt zich nu tegen me.

Wat nu…? M’n huis is een puinhoop en het stinkt. Ik heb mn vuilnisbak al drie dagen niet geleegd en dat kan niet bij deze temperaturen. Ik ruik mezelf terwijl ik aan het schrijven ben. Nani ruikt me ook en ze glimlacht. Ik huil. Zoete tranen, tranen zonder reden, richting of doel. Voor mij zou het fijn zijn als ik een boodschap kon ontdekken of een andere ingeving kreeg. Daar kan ik mee verder maar dit keer is er geen. Ik voel het. Hier moet ik doorheen zonder reden. Zonder inzicht. Gewoon, omdat het nou eenmaal moet.

Het klinkt behoorlijk donker maar ik zit niet in de put. In de put zitten ken en kan ik. Ik zit daar wel vaker en voel me er geborgen. Veilig zelfs. Nu ben ik helder. Ik kan naar alle kanten kijken zonder zelfopgelegde blokkades. Van een min of meer chemisch geïnitieerde psychose is volgens mij  ook al geen sprake. Ik ben niet speciaal moe of energiek en er gebeuren geen rare dingen. Nani zit dichtbij me en schudt bevestigend haar hoofd. Ze is onverstoorbaar als altijd. Zorgen in dr hoofd en hoop in dr hart.

Het vervelende is dat ik me nu niet wanhopig voel. Ik ben niet bang en maak me geen zorgen. Het lijkt wel of alles samenwerkt en ik alleen mag kijken… maar waarnaar…? Waarvoor…? Mijn onweerstaanbare lust naar antwoorden en inkijkjes lijkt in één nacht weggevaagd al sputtert het wat na nu ik schrijf.

Waarom blijf ik zo kalm? Sinds mijn geboorte ben ik een vechter al vecht ik nooit echt. Waarom vecht ik niet? Het lijkt alsof ik in de stand-by stand ben gezet. Ik ben erbij maar doe niet mee. Het is zondagmorgen en het is elf over elf. Velvet underground speelt en Nico zingt voor me. “Zondagmorgen… niets verborgen… wat er gaat komen gaat voorbij… zondagmorgen weg met zorgen… wat geweest is zit naast mij… De belletjes maken het af.

De gebruikelijke zoektocht in mijn duistere en minder duistere archieven levert niets op. Deze staat is nieuw. Is nieuw goed? Hoe lang gaat dit duren? Zoals ik me nu voel, luidt het iets in. Een nieuw fase? Terwijl ik het opschrijf voel ik twijfel een weg zoeken door mn systeem maar het is zwak. Ik heb alle reden om aan mezelf te twijfelen maar waarom zou ik dat nu doen?

Ellende maakt me opstandig. Rust geeft me ruimte. Spannende dingen geven me een rush en enge dingen maken me alert en voorzichtig. Drugs kalmeren me en brengen me in een veranderd bewustzijn. Eten brengt honger en drinken brengt dorst.

Niets van dat alles. Niets. Ik heb geen behoefte aan raad of overleg. Je hoeft me niet met rust te laten. Het gaat niet goed met me of slecht. Ik hoor de vogels door het liedje van Nico heen en ik heb eten in mn koelkast. Morgen is het maandag…

En dan…?

Mart10.nl