MART10

Het is bijna 2012 en doodstil op straat. Achter gesloten gordijnen wordt in roodgloeiende huizenblokken op bijna orgastische wijze feest gevierd. Niemand ziet me hier. Ik loop dik ingepakt zigzaggend langs ramen en geniet van de geurtjes vermengd met geluiden en lichtjes. De overdadige walm van alles wordt slechts af en toe onderbroken door stilte.

Nu pas voel ik hoe moe ik ben en hoe blij. Ik heb nog nooit met zoveel allesverslindende hoop naar een nieuw jaar uitgekeken. “Bijna!”, zeg ik hard op en zag na een zig. 2012 is een bijzonder jaar want dan sta ik er alleen voor. Voor het eerst in mijn leven echt alleen. Een koude rilling die zelfs de wind laat huiveren doorloopt me van top tot teen.

Eng hoor. Eng, mooi en groot. Geen psychotherapie meer, geen begeleiders. Ik sta niet meer onder curatele. Mila’s boekhoudkundige strengheid en haar haastige lach zal ik missen. Mila zal vooral mijn tranen missen. Mijn contact met de verslavingsarts wordt overgedragen aan een huisarts die ik niet ken en mijn dossier gaat naar de groene kast.

Alles wat ik nodig heb om hulpeloos en alleen verder te gaan heb ik. De rest ben ik kwijt. Als ik over mn schouder kijk zie ik de bergen mooie en minder mooie plekken, mensen en dingen die ik achter me heb gelaten. Waar ik nu loop, lopen mn meiden in het echt of in mijn gedachten altijd naast me en als ik vooruitkijk word ik stil. Stil van binnenuit.

Net voordat ik thuis ben, lijkt het wel of de stad ontploft! Wankelende hevig dampende mensen komen allemaal tegelijk uit duizenden huizen en steken alles in de fik. Vuurpijlen en duizendklappers schieten weg en terug. In de chaos glip ik als een dief in de nacht mn huisje binnen voordat iemand me aanspreekt. Met mn rug tegen de muur haal ik diep adem en zeg: “2012… Ik ben er… Ik wens je veel gelukkige mensen toe!” Dan sluit ik even mn ogen en zwijg glimlachend.

Zonder bollen, flappen of champagne maar met een dekentje onder mn arm, loop ik het balkon op. Deze reuze~serieuze woordenworstelaar heeft me tot hier gebracht en omdat ik dat fijn vind, wil ik er even ijskoud bij stilstaan. Misschien iets te melodramatisch leun ik tegen het hekje van mn balkon.

Mijn schulden zijn vereffend en niemand is boos op me. Het aantal vierkante kilometer waarin ik me goed voel groeit gestaag. Mn verlangen naar speed is getemperd en “de straat” loopt door mijn huis. Niemand eist mn positieve of negatieve aandacht op en ik kan me een klein rustig leven veroorloven. Hiervoor deed ik het. Nu kan ik mezelf zijn.

Het lijkt alsof ik me nu al lichter voel. Met een tussenhupje spring ik op mn balkonbank en nestel me in. Wat net nog op een ontploffende stad leek ontvouwt zich op een afstandje als een prachtig kleurenspektakel. Oorverdovende knallen en fluitende fliefjes overbluffen het geschreeuw op straat en misschien nog wel belangrijker… mijn verwarde gedachtes.

Met de eerste joint van het jaar zak ik onderuit. Knallen en echo’s van mensen versmelten langzaam tot een warme stoom waarop ik wegdrijf richting slaap. Mijn Don Quichot-achtige gevecht tegen alles en iedereen die wat van me wil hebben of iets wil komen brengen, komt morgen tot een bestand. Morgen. Als ik wakker word.

Net voordat mn lichtje uitgaat mompel ik… Is mijn queeste voltooid? Stopt het gevecht daar mn waarde Sancho? Sancho…?

Mar10*

*wenst iedereen in 2012 één rustige dag toe

De drang naar rust in mijn hoofd groeit en daarmee lijkt het verder weg dan ooit. Oudere mensen zoals jij lijken het geheim te kennen dus jouw hoofd zwijgt erover. Zou het geheim louter in ouderdom liggen? Zal mijn hoofd van nature leren zwijgen? Van zelf? Ik heb er mn hoop op gevestigd al kan ik er geen reden of argument voor bedenken.

In de tussentijd vertrouw ik op mn trucjes. Speed is instant stilte maar werkt te goed. Na een tijdje zwijgt niet alleen mn hoofd maar ook mn hart en ziel. Totale afzondering werkt ook goed want de drukte in mijn hoofd neemt af als niemand dan ik mij stoor. Verder kan ik hardlopen tot ik er bij neer val, vrijen tot ik droog sta, heel, heel hard huilen of Schaken.

Als ik schaak dan ben ik koning. Mn koningin kan bijna alles en ze doet wat ik zeg. We hebben ieder onze torenkamer in mijn kasteel met een ridder te paard ervoor. Mijn ridders, mijn paarden. Acht wolven verdedigen het land op de manier die ik hen opdraag…

“Gaan we schaken?” zeg ik en het wordt even stil. Voor jouw “ja” is het spel begonnen. “Ja”, zeg je. Uit verzonken gedachten klim ik vliegensvlug naar mn hoogste torenkamer. Daar is het stil. Ik trek mn roodfluwelen mantel aan en vergeet alles om me heen. Twee nertsen maken kwetterend ruzie en de kroon op mijn hoofd is hun boksring. De ondergaande zon schaduwt het gevecht op mensgrote tegen de muur. Zonder enige werkelijkheidswaanzin ga ik achter het bord zitten en wacht.

Jij bent aan zet. Terwijl ik je aan blijf kijken neem ik een slokje water. Een glimslokje. In je ogen zie ik dat je alles op het spel zet of zie ik mezelf in je ogen? Ieder heeft vanaf nu twintig minuten om met daden zichzelf de meerdere te tonen. Diegene die wordt vermorzeld of als eerste geen tijd over heeft, knielt met neergeslagen ogen. Zonder een woord te zeggen. In de wereld van schaak is alles eenvoudig en helder. Niemand betwist de regels. Al eeuwenlang niet meer.

Als ik opkijk zie ik je gezicht. Je zit bewegingloos tegenover me met je ogen dicht. Het lijkt of je slaapt… Stiekem hoop ik dat je aandacht verslapt want ik sta er niet best voor. “Wat ben je toch mooi”, zeg ik hardop. Alsof je erop hebt gewacht, geeft de fijne toon in mijn stem jou de moed voor de volgende zet. Iets te zwierig zet je de toren op mn achterlijn en je staat op. Je geeft me een kus om mn neus en fluistert zachtjes in mn oor: “Schaakmat lieve schat…”.

Vol ongeloof staar ik minutenlang naar het bord. In mn hoofd speel ik het eindspel nog een keer na. Halverwege geef ik het op en zeg: “dank je wel…”, maar jij bent al weg.

Mijn hoofd is leeg. In mijn werkelijkheid verlies ik nooit. Zelfs niet als jij wint. Er zijn spellen bij die me zichtbaar dagen lang in hun grip houden en als een spel me niet bevalt, vergeet ik het al voor het eindigt. Gewonnen en verloren spellen. Ik word er stil van… voor zolang het duurt.

Ssssst!

Mar10

“De stoptrein in de richting Utrecht centraal vertrekt over enkele minuten”, klinkt uit de luidspreker op het station. We zijn onderweg naar huis. Fenna haalt oordopjes uit haar oren en zegt uit het niets: ”Pap, in hoeveel huisjes hebben we eigenlijk gewoond? Ze kijkt me ondeugend aan. “Ik kan tenminste zeggen dat ik in Amsterdam heb gewoond… toch? “ “Nou en of!”, zeg ik en de mevrouw naast ons op het bankje begint te glimlachen.

Terwijl de trein piepend en sissend tot stilstand komt zeg ik: “Nienke zei laatst dat ze er meer dan twintig heeft geteld. Zullen we samen tellen? We zoeken een plekje en de mevrouw die naast ons op het bankje zat komt tegenover ons zitten. De coupé is verder leeg. Zonder één woord en met haar ogen dicht, zit ze onzichtbaar in ons verhaal

Min of meer chronologisch loopt Fenna met me mee door alle huisjes. In Wijchen, Breda, Schijndel, Den Dungen, Amsterdam, Waspik, Gouda… Steeds dieper verdwalen we in gedachten… of… raken we erin thuis? Fenna heeft mijn dagdroomcapaciteiten niet alleen overgenomen. Ze heeft zich erin bekwaamd op haar eigen manier. Bij elk huisje heeft ze verhalen en vriendinnetjes maar ook ruzies. Boos, blij, bedroefd en bang vliegen van links naar rechts want haar woorden komen uit heel haar lijf. Een kleine slaapkamer past tussen duim en wijsvinger en een grote is van hier tot hier in de hele coupé.

Tussen station Den Dolder en Utrecht Overvecht raakt ze zo opgewonden dat de mevrouw tegenover ons, zichtbaar geëmotioneerd raakt. Het blijft me verwonderen dat ze er met zoveel opwinding en plezier op terug kijkt en het verwonderd de mevrouw ook.

Op het moment dat de mevrouw haar ogen open doet, zegt Fenna tegen haar: “Gaat u ook naar Den Bosch?” De mevrouw glimlacht en zegt: “Als ik niet oppas wel!” Fenna’s hoofd tolt nog van alle huizen. “Hoezo?”, zegt ze terwijl ze nu bijna hoorbaar nadenkt over het vreemde antwoord. “Ik ben al te ver gegaan…”, zegt de mevrouw en nu lacht ze hardop. Fenna lacht mee en haar gezicht verraad dat ze het denken heeft opgegeven. Zonder horten of stoten heeft ze zich van mij losgescheurd en hangt ze aan de lippen van de mevrouw. Ze zegt: “Ik woon in Amersfoort. Dat is drie haltes terug. Ik wilde wel uitstappen maar het lukte niet. Je verhaal  was nog niet af!”

De mevrouw staat op en zegt: “Ik hoop dat ik je nog eens tegenkom en dat je dan verder wil vertellen…” Fenna loopt met de mevrouw mee tot de deur. Ze drukt op het knopje en maakt de deur voor haar open. “Tot de volgende keer”, zegt ze en “o ja ik ben ook stief-tante!”

De mevrouw blijft staan tot de trein weg rijdt. Fenna zwaait en de mevrouw zwaait terug. “Wat een leuke mevrouw hè pap…”, zegt ze als ze weer naast me komt zitten. “Waar waren we? Amsterdam, Gouda, Woerden, Oss, Gameren, Bruchem, Hilvarenbeek, Wekerom…”

“Weet je welk huisje ik het allermooist vond pap?”, vraagt ze. Ik kijk haar verliefd aan en schud van nee. Haar ogen sprankelen. “Dat grote huis met die mooie tuin in het midden. Met die gekleurde ramen die in het donker net op een sprookje lijken. Met jou ging het toen niet zo goed pap maar dat huis was wauwie. Waar was dat ook al weer?” “In sint Oedenrode wijffie… en ja… dat is één van de mooiste paleizen van papa. Vroeger was het een klooster…”

Na de overstap in Utrecht kruipt Fenna tegen me aan en valt voldaan in slaap. Wat is het toch een kanjer. Elk dak boven haar hoofd is dr lief en ze voelt zich overal thuis. Tevreden sluit ik mn ogen.

Vraag me niet wat maar… iets heb ik goed gedaan.

Mar10

“Soms wil ik weten of het me nog lukt”, zeg ik. “Kijk, hier sta ik dan!”. Alle onrust heb ik uitgerust. Sinds een week of twee doe ik weer gewoon ‘dingen’ en anders doen ze mij wel gewoon. Het lijkt wel of we ‘als vanzelf’ ons gangetje gaan, de dingen en ik. Alles is in orde.

De zon schijnt en het is warm op het juiste moment. De meeste mensen zijn op vakantie. Stilte tiert welig en Ik heb net mn huisje opgeruimd. Als mijn hoofd helder is dan weet ik weer wie ik ben en als mn huis is opgeruimd dan weet ik waar ik ben.

Ik voel me met de dag fitter worden. Ik ga op de bank zitten en pak mn gitaar. Terwijl er wielrenners op wielen over mn tv rennen speel ik een liedje dat ik nog niet ken. Ik los er de kleine ergernissen in op. Gewoon, omdat ik het kan. Gister schreef ik twee Haiku gedichtjes voor Hans. Na het eerste besloten we samen een boek te gaan schrijven. Morgen beginnen we.

Er staat voor vandaag eten in mn koelkast en ik heb een nieuw pakje shag gehaald. Voor Nani heb ik een appel gekocht. Met het geld dat ik over heb kan ik geen streken uithalen. Blowen doe ik al een tijdje niet meer. Mijn dagelijkse Concerta- is nu op z’n best. Nu ben ik in orde.

Nani is de draad allang kwijt. “Wat sta je nou raar naar me te kijken?”, zeg ik. Voor mij is het belangrijk om contact te houden met de werkelijkheid. Als me dat niet meer lukt dan kan ik alleen nog maar de straat op. Werkelijk in orde zijn is voor jou niet zo speciaal maar voor mij is het een prestatie van jewelste. NU is alles in orde. Toe, kijk me even aan want ik kan er niet te lang in blijven zonder mezelf te verliezen.

Voor mij speelt orde niet zo’n grote rol. Van nature ben ik zelfs uit orde. Uit orde is chaos de meest natuurlijke vorm van in orde. Ik voel me beter in orde in chaos. Sinds ik orde en chaos min of meer chemisch beheers ben ik er op uitgekeken. Met twee gram speed ben ik een week zo griezelig in orde dat jij er bang van wordt. Dan verlies ik mij geen seconde meer uit het oog. Zelfs als ik naar je knipoog blijf ik vlijmscherp en zal ik in een moment van algehele bewusteloosheid rustig weg wandelen zonder dat je me mist. In orde zijn is ‘overrated’.

Uit orde ben ik onnavolgbaar voor iedereen. Problemen krijgen geen vat op me als ik uit orde ben want ik achterhaal ze voor ze dat mij doen. Eenmaal achterhaald, blijf ik erachter. Als ik zelf het probleem ben dan draai ik me ongegeneerd een loer. Wanneer ik dat doe weet ik zelf vaak niet eens van te voren. Uit orde leef ik strikt op een ‘Don’t need to know’ basis. Ik weet niet waarom maar ik ben hier de baas. Wat ik vandaag met hand en tand verdedig is morgen gelogen. Niet misschien maar sowieso en zonder twijfel. Erin en eruit . Alles, waaronder ik, is orde.

Nani is al naar bed gegaan. Ze ligt glimlachend te snurken. Nu ik in orde ben is het fijn om me heen en ze kan er als geen ander van genieten. In orde is Nani’s ding en elke vorm van orde voldoet.

Ik denk dat ik maar even naast dr ga liggen. Als ze slaapt ben ik zo lief.

Welterusten.

Mar10

Soms komt alles bij elkaar en dat geldt niet alleen voor fijne dingen. Na een paar mooie warme dagen regent het nu en het is koud. Mijn schoonvader Ben is gister overleden. Hoe zwaar zal dat zijn voor mn kinderen? Redt mn vrouw het?

Mn relatie met Nani zit vast en ik sta pat in een schaakwedstrijd tegen mezelf na drie zetten. Ik ben niet overstuur of doorgedraaid. Ik schreeuw niet om hulp of aandacht. Nee, dit is iets nieuws voor me. Wiet brengt geen verlichting merk ik. Zelfs speed heeft me na enkele dagen een niet mis te verstane waarschuwing gegeven. Alles wat me kracht biedt, richt zich nu tegen me.

Wat nu…? M’n huis is een puinhoop en het stinkt. Ik heb mn vuilnisbak al drie dagen niet geleegd en dat kan niet bij deze temperaturen. Ik ruik mezelf terwijl ik aan het schrijven ben. Nani ruikt me ook en ze glimlacht. Ik huil. Zoete tranen, tranen zonder reden, richting of doel. Voor mij zou het fijn zijn als ik een boodschap kon ontdekken of een andere ingeving kreeg. Daar kan ik mee verder maar dit keer is er geen. Ik voel het. Hier moet ik doorheen zonder reden. Zonder inzicht. Gewoon, omdat het nou eenmaal moet.

Het klinkt behoorlijk donker maar ik zit niet in de put. In de put zitten ken en kan ik. Ik zit daar wel vaker en voel me er geborgen. Veilig zelfs. Nu ben ik helder. Ik kan naar alle kanten kijken zonder zelfopgelegde blokkades. Van een min of meer chemisch geïnitieerde psychose is volgens mij  ook al geen sprake. Ik ben niet speciaal moe of energiek en er gebeuren geen rare dingen. Nani zit dichtbij me en schudt bevestigend haar hoofd. Ze is onverstoorbaar als altijd. Zorgen in dr hoofd en hoop in dr hart.

Het vervelende is dat ik me nu niet wanhopig voel. Ik ben niet bang en maak me geen zorgen. Het lijkt wel of alles samenwerkt en ik alleen mag kijken… maar waarnaar…? Waarvoor…? Mijn onweerstaanbare lust naar antwoorden en inkijkjes lijkt in één nacht weggevaagd al sputtert het wat na nu ik schrijf.

Waarom blijf ik zo kalm? Sinds mijn geboorte ben ik een vechter al vecht ik nooit echt. Waarom vecht ik niet? Het lijkt alsof ik in de stand-by stand ben gezet. Ik ben erbij maar doe niet mee. Het is zondagmorgen en het is elf over elf. Velvet underground speelt en Nico zingt voor me. “Zondagmorgen… niets verborgen… wat er gaat komen gaat voorbij… zondagmorgen weg met zorgen… wat geweest is zit naast mij… De belletjes maken het af.

De gebruikelijke zoektocht in mijn duistere en minder duistere archieven levert niets op. Deze staat is nieuw. Is nieuw goed? Hoe lang gaat dit duren? Zoals ik me nu voel, luidt het iets in. Een nieuw fase? Terwijl ik het opschrijf voel ik twijfel een weg zoeken door mn systeem maar het is zwak. Ik heb alle reden om aan mezelf te twijfelen maar waarom zou ik dat nu doen?

Ellende maakt me opstandig. Rust geeft me ruimte. Spannende dingen geven me een rush en enge dingen maken me alert en voorzichtig. Drugs kalmeren me en brengen me in een veranderd bewustzijn. Eten brengt honger en drinken brengt dorst.

Niets van dat alles. Niets. Ik heb geen behoefte aan raad of overleg. Je hoeft me niet met rust te laten. Het gaat niet goed met me of slecht. Ik hoor de vogels door het liedje van Nico heen en ik heb eten in mn koelkast. Morgen is het maandag…

En dan…?

Mart10.nl

Midden in de stad word ik wakker. Twee hoog. Ik heb vannacht op mn balkon geslapen en zit nu recht op in mn buitenbed. Helemaal achter in de lucht zie ik een rode gloed ruimte maken voor de zon.

Op mensen na wordt alles nu wakker. Niet alleen de zon maar ook de wind, de wolken, de vogels en de bloemen. Zelfs insecten weten onaantastbaar instinctief; de dag is begonnen. Elke dag weer.

Half dromend rek ik me uit en ik ga nog even liggen. Zelfs met mn ogen dicht wordt alles lichter en lichter. De buurman van schuin onder is, net als altijd, de eerste die in zn auto stapt en weg rijdt. Als hij zn deur dichtklapt loop ik naar binnen. Tegelijkertijd vliegt er een Merel luid kwetterend weg. Beledigd tot op het bot…

Binnen maak ik koffie en tokkel wat op mn gitaar. Door mn open raam hoor ik de één na de ander in een auto stappen en weg rijden. Er staan er nu nog drie op de parkeerplaats. Voor mn deur stopt de vijfde bus van deze dag en de zon heeft ze allemaal gezien.

Ik heb in de tussentijd mn huisje opgeruimd en mn wasmachine aangezet. Als mn meiden zijn geweest krijg ik tenminste een wasmachine vol. Na een soort ritueel dansje ga ik achter mn pc zitten om een verhaal te schrijven en… pats… voor er één letter op papier staat, slaat de twijfel toe…

Wie leest mijn verhalen? Waarom schrijf ik ze nog? Al dat gezeur over alleen zijn zonder geld is onderhand wel duidelijk. Een klaploper in een in eenzaamheid geboren droomwereldje. Een piepklein droomwereldje.

“Eikel!” zeg ik hardop tegen mezelf terwijl ik door mezelf word uitgelachen. Ik sluit mn ogen en het is donker. “Eikel!” galmt nog. Dit is de vijfde dag op rij die zo begint. Ik blijf me herhalen! Ik blijf me herhalen? Ik blijf me herhalen!

Drie zachte klopjes op de deur onderbreken mijn twijfel. Nonchalant en een tikkeltje dramatisch veeg ik de flarden twijfel van mn schouders terwijl ik naar de deur loop. Als ik m open maak zie ik mijn buurvrouw staan en ze vraagt me of ik vandaag een pakje van haar wil aan nemen. Ze zegt: “jij bent er altijd!”

“Ik ben er altijd!” herhaal ik. “Altijd!” Hoe vaker ik het zeg, hoe vrolijker ik word. Pas als de Merel zn avondlied zingt kom ik weer bij mijn negatieven. Op dat moment komt mijn buurman van schuin onder thuis. Hij komt altijd als eerste thuis. Als hij zijn muziek aanzet en gaat koken ga ik in de maat van zijn muziek mee. Na het eten breng ik het pakje naar mijn buurvrouw en de laatste bus rijdt voorbij.

Half dromend rek ik me uit en ik ga liggen. Zelfs met mn ogen open wordt het donkerder en donkerder. Helemaal achter in de lucht zie ik de laatste gloed van de zon die kopje onder gaat.

Ontsnapt aan de twijfel en gevangen in alles eromheen, heb ik nog steeds geen verhaal geschreven. Mijn verhalen laten zich niet schrijven. Ze schrijven zichzelf en als ze zo ver zijn, ben ik het ook. Ik ben er altijd! Elke dag weer.

Welterusten!

Mar10

Zorgvuldig pak ik m’n knapzak in want ik kan alleen het hoognodige meenemen. Een flesje water, een dekentje, m’n laatste vijf euro, twee aspirines, een pen en een pakje shag met vuur. De dagen worden minder koud en de nachten worden warmer. Alles begint te kriebelen.

Het haar op mn kin en onder mn neus scheer ik al een week of twee niet meer af. Ik trek een oude legerbroek aan met daarop een trui en een T-shirt eronder. Helemaal onderop m’n kapstok hangt een groen hoedje. Als ik die opzet kijk ik in de spiegel. Ik ben er klaar voor.

De verwarming staat op tien graden en alle stekkers zijn uit op het stopcontact. Alle stekkers behalve één. “Nog één kopjen kofjen”, zeg ik tegen mezelf, “en dan ga ik”. De straat op. Elk voorjaar moet ik achter een onweerstaanbare drang aan om vrij te zijn. Het aantal straatdagen om dat gevoel te bereiken neemt af.

Het is drie uur in de nacht als ik naar buiten loop. ’s Nachts zijn de straten van mij. Ik sluit alle deuren en stop mijn sleutels in een glazen potje. Het potje begraaf ik onder de struiken die voor mn deur staan. Ik ben er klaar voor en niets of niemand houdt me tegen. Althans…

Mijn buurman zwalkt me zingend tegemoet. Hij ziet me niet eens staan. Als hij voor de deur naar sleutels zoekt, valt zijn gsm op de grond. Het verrast me steeds weer als ik zie uit hoeveel delen zo’n klein apparaat is opgebouwd. De sleutel lijkt niet te passen en hij gaat verslagen op de grond zitten.

Op de grond verliest hij zijn allerlaatste bewustzijn. Ik moet glimlachen van dit tafereeltje want het is alsof ik mezelf zie zitten. “Hee, buurman!”, roep ik, maar hij reageert niet. Voorzichtig raap ik de verschillende delen van z’n gsm en z’n sleutelbos op. Ik maak z’n deur open en sleep hem naar binnen.

Eenmaal binnen begint hij over te geven tot er helemaal niets meer in zijn lijf is dat er via z’n mond uit kan. De overgebleven vloeistoffen laat hij rechtstreeks zijn broek inlopen.

Uit m’n knapzak haal ik het flesje water tevoorschijn. Ik geef hem een paar slokjes en leg mijn dekentje over m heen. De ondergekotste deurmat leg ik buiten neer en de enige schone enveloppe op de mat neem ik mee terug naar binnen. Tis een blauwe…

M’n buurman is een beer van een vent maar nu even niet. Hij is niet veel jonger dan ik. Toch roept ie vadergevoelens in me op. Ik ga even aan z’n tafel zitten en maak mooie hoopjes van de spulletjes die hij onderweg verloor. Z’n kluts, stukjes gsm, een sleutelbos, een schoen en een briefje met een telefoonnummer.

Op de blauwe enveloppe schrijf ik: “Ik hoop dat je snel weer opknapt. Je lag tussen je spulletjes voor de deur en ik heb je naar binnen geholpen. Ik wens je een zo fijn mogelijke dag. Groetjes, Swieber.” Op het briefje leg ik twee aspirines. Zijn onrustige gedraai verandert in een luid gesnurk.

Het is tijd om te vertrekken. Ik wil hier niet zijn als ie wakker wordt. Uit de keuken pak ik een emmer. Samen met m’n flesje water zet die binnen handbereik. Ik bekijk het tafereeltje nog eens en als hij zich omdraait verdwijn ik stilletjes. De nacht is het grootste deel van z’n kracht al kwijt en de ochtend dringt aan. Het is half zes.

Mijn knapzakje is bijna leeg zonder één stap op straat te zetten. Terwijl ik m’n sleutels weer opgraaf valt m’n hoedje op de grond. “Ik voel me vrij!”, zeg ik hard op. “Vrij genoeg om te gaan slapen in mn eigen bed! Morgen is er weer een nacht.”

Welterusten.

Mar10

Soms kom ik je tegen op straat en zie je twijfelen… Zal ik…? Gewoon… zo maar een maandje tussendoor waarin niemand op je rekent. Geen werk in de ochtend of vrij in het weekend. Als je geen brieven open hoeft te maken en nergens voor af hoeft te rekenen. Stel je voor dat er geen stroom meer is om af te sluiten en water in rivieren stroomt in plaats van in waterleidingen.

Als de kou buiten normaal is en de warmte binnen bijzonder. Wanneer eten alleen kan als er iets te eten is en niets te maken heeft met ontbijt, lunch of een warme hap. Als speed de enige medicijn is tegen verkoudheid en slapen geen verplichting. Wat zou jij dan doen?

Niemand die zich zorgen over je maakt en niemand die met je praat. Als virtuele vrienden niet echt blijken. Als je een maand kunt leven van vijfentwintig bij elkaar geschnabbelde euro’s, weg gegooid eten en uitgedrukte sigarettenpeukjes. Hoe zou jij je dagen dan vullen?

Waar ben je? Wie jou ruikt of ziet loopt met een boog om je heen en weet wat je bent zonder te weten wie je bent. Als je opgepakt wordt in de trein zonder kaartje en even mee moet naar het bureau. Als je na veel woorden weer vrij wordt gelaten. Als de mensen om je heen niet meer begrijpen wat vrijheid is, begrijp jij het dan?

Als een ontmoeting weer lijkt op ont-moeten en liefde niets meer zegt over het aantal geneukte uren zou jij dan in liefde kunnen leven? Als niemand je iets geeft en niets meer van je aanneemt zou jij het dan tegen elkaar kunnen wegstrepen?

Als je alleen wakker wordt en je gestolen fiets is gejat zou je dan kunnen glimlachen? Als de dagen en nachten niet meer overeenkomen met waken en slapen en je langzaam los raakt van alle gekte word jij dan normaal? Hoeveel belang zou je hechten aan stoplichten of flitspalen?

Als heroïnehoeren je nawijzen en uitlachen terwijl je een kind tegen dr moeder hoort zeggen:”kijk mam wat zielig!”. Als er twee flessen wijn worden verkocht voor de prijs van één en één gram speed voor de prijs van tien. Als je de eerste bloemen uit de grond ziet komen net voor het broodnodige water ervoor je helmaal tot je onderbroek doorweekt, kun jij het dan droog houden?

Een maand. Geen regels en geen geld. Geen vrienden, geen hoop. Geen tijd of bed. Niets om je aan vast te houden en niemand die zich aan je vasthoudt. Dertig dagen zonder bestemming of vooruitgang. Geen beloning of straf. Geen airmiles, bonuspunten of bolimia. Geen verslaving, verveling, macht of onmacht. Zou jij overleven of leven?

Er is niemand om te overleggen, geen klankbord. Het is nu en nooit. Er is geen enkele vorm van stimulans of feedback. Gister zegt niets over vandaag en morgen is verder weg dan ooit. Er is geen begin en eind behalve daar waar het begint of eindigt. Uitleg is niet meer dan een prachtig schilderij als er iemand naar kijkt. Je kunt het niet goed doen en ook niet verkeerd.

Mijn maand is vijf jaar geleden begonnen en er komt maar geen einde aan. Het is de gelukkigste maand van mn leven. Deze maand gaat niet meer voorbij, zelfs niet als ik sterf. Als jij er ooit aan begint dan zul je zien dat deze maand alles is wat er toe doet.

Niks.