Wereldreis in tijd (alleen in 4D)

 

 

Met de rug richting straat ga ik aan de Smalle Haven op de grond zitten. De voeten die boven het water bungelen zijn van mij al lijken ze verder weg dan ooit. Ik leg mn armen op de onderste stang van de hekwerkje dat naast het water staat. Ze vormen een perfect kussen voor een hoofd vol drukte. Het hekje lijkt op het originele hekje maar dat is inmiddels ruim tweehonderd jaar geleden vervangen. Daar was ik eergister nog Al snel begin ik te staren en net voordat ik in slaap val, maak ik de sprong… precies tussen waken en slapen.

De voorjaarszon… het geroezemoes en de geuren die de stad tot in de kleinste kiertjes opvult… het plekje waar ik zit… alles klopt. Sint Jan heerst soeverein over oren en ogen in de weide omtrek. Achter me langs snelt een paard en wagen ratelend over de keien richting het centrum van de stad. “Hé”… hoor ik achter me. “Die hoed! Hou m tegen…!” Zonder erop te reageren zie ik een hoge hoed op het water landen.

De man die een beetje mistroostig zijn hoed na kijkt, werpt een afkeurende blik in mijn richting. Ik ontwijk m met gemak. De iets te strakke billentikker… witte handschoentjes… zijn nette pantalon en half hoge leren schoenen… Het heeft iets truttigs. Als de man me al raakt, dan raakt ie mn mondhoeken die zonder het te overdrijven lichtjes omhoog krullen…

“Hé”… hoor ik weer maar dit keer met een vrouwenstem. Ik voel een tikje op mn rechterschouder en terwijl ik omkijk zit Mira al links naast me. “Zit je weer te dromen mafkees” zegt Mira en ze kopieert de manier waarop ik zit.

“Ja… volgens mij wel…” zeg ik terwijl ik halverwege de zin een kikker weghoest. “Alles klopte” zeg ik verward… “behalve de tijd waarin ik was, zie ik nu”. “…En ik natuurlijk!” zegt Mira giechelig. Haar giechels versterken elke staat van zijn al lijkt het bij verward nog het ergst. ”Mmm maar er waren geen auto’s” ga ik verstoord verder. “In plaats daarvan hoorde ik een paard en wagen achter me door ratelen… die kant uit…! Ik wijs richting centrum. “Die man daar… droeg een hoge hoed en een billentikker…”

“Dat is zo leuk aan jou” zegt Mira… “Wat er ook speelt… je bent en blijft een hardcore dromer… een fantasticus to the bone”. Ze geeft me een kus en bekijkt me vluchtig van top tot teen. Ik ben goedgekeurd denk ik want ze blijft zitten. “Sorry van gisteren” zegt ze… “het lukte niet en toen raakte ik in paniek… wat moet je op zo’n moment?” zegt ze tegen mij… of … misschien wel tegen zichzelf.

Gister zag ik haar bij het station lopen en ik zwaaide al van ver naar dr. Toen ze dat zag, draaide ze resoluut om en verdween in de zelfde richting als waar ze vandaan kwam. “Maakt niet uit” zeg ik. “Je zit nu toch naast me?” Ik kijk opzij en ben blij met wat ik zie. “Nu wel he?” vult Mira vrolijk aan. “Nu wel…” herhaal ik. “Volgens mij begreep ik de situatie gister wel… min of meer. Voor mij is in paniek raken en vluchten herkenbaar gedrag… Het zegt alles over mezelf en niets over degene waar ik voor vlucht…

Er valt een gemakkelijke stilte en Mira legt haar hoofd tegen me aan. In mijn hoofd zoemmmt nog een vage vraag over onze vorige ontmoeting. Glimlachend besluit ik dat zo te laten.

“Volgens mij gaat het wel goed met je als ik ‘zo’ naar je kijk” zeg ik zachtjes. “Nu wel he?” zegt ze. Haar hele gezicht is ontspannen en ze straalt met de zon mee. “Nu wel…” herhaal ik geruststellend. Onze gesprekken zijn vaak kort en niet zo hoogdravend.

Ineens staat ze op met mijn hand in die van haar. Steeds als ze dat doet dan smelt ik heel even. Weer kijken we elkaar aan. Ze is bijna doorzichtig nu, alsof ze al weg is… “Dank je wel” zegt ze en ze geeft een kus op mn hand. Zo snel als ze er was, is ze ook weer verdwenen… “De volgende keer dat je verdwaalt op één van je wereldreizen door de tijd… dan ga ik mee!” hoor ik haar nog zeggen. Ze lacht zo hard dat ik de echo van haar lach ‘om de hoek’ nog hoor. “Natuurlijk!” zeg ik zachtjes. “Ik neem jou altijd mee…”

Onderweg naar huis wrijf ik met een koude hand over de warme met kus. De woorden van Mira… haar glimlach… haar zekerheden en twijfels tot in haar kusjes… haar warme handen. Ze laten me niet los…

Zucht… er is steeds weer meer van…

 

Hill~Billy!

logo mar10

Als de stofwolken naast me zijn gaan liggen durf ik bijna niet te kijken. De dag begint zo mooi maar… nog voor de temperatuur stijgt zijn er slachtoffers gevallen. Ik met mn grote mond. Ik zou willen zwijgen voor altijd en altijd. Even sluit ik mn ogen en zie ik mezelf boven op mn berg. Een klein huisje… een groentetuintje en alle tijd voor woorden om mij te vergeten.

Bijna automatisch kleed ik me aan en ga naar buiten. Als ik ergens mee vast zit ga ik naar mn berg… Hij bestaat echt! Nou ja, een berg kun je het niet noemen. Het is eigenlijk meer een heuveltje. Het beklimmen ervan is geen prestatie als

— lees hier verder a.u.b. — Hill~Billy!

Super sub

logo mar10

Een scherp fluitsignaal haalt me terug naar het hier’nu’maals. Wie had dat nou verwacht? Jarenlang als super sub wachten op de reservebank. Geconcentreerd, soms coachend, soms zwijgend maar altijd aanwezig. Net als ik een jointje aan steek… ruim in blessuretijd… moet ik aantreden. Topfit ben ik niet meer maar tegensputteren is zinloos. De reservebank is op mij na leeg en het publiek al naar huis. MIJN kans om te schitteren. Hét moment… Er is geen tijd om een afweging te maken. Achteraf zie ik dat de afweging zwaarder zou zijn geweest dan het onvermijdelijke resultaat.

Na veertien vage jaren heb weer één van mn meiden onder mn vleugels. Mn hele leven staat op zn kop.

— lees hier verder a.u.b. — Super sub

Grote drama’s, kleine drama’s

logo mar10

Met een diepe zucht sta ik op. Ik geef me gewonnen en kleed me aan na uren draaien en rollebollen met mn onrust. Mn hoofd houdt zn kop niet en de slaap kan me niet te pakken krijgen. “Dan niet…” zeg ik en dat voelt meteen beter. Ik kan mezelf alleen verslaan door los te laten.

“Slapen is voor oude mensen” mompel ik terwijl de spiegel toont hoe ik mn haren op een staart doe… Het lijkt alsof mn gezicht wat meer tijd nodig heeft om wakker te worden. Mn spiegelbeeld kijkt op me neer en bouwt spanning op voor zn preek. Voor het zover is, draai ik me om en zeg: “… te laat!”

— lees hier verder a.u.b. — Grote drama’s, kleine drama’s

Beste wensen

logo mar10

Januari is voorbij en ik ben aan de voorjaarsschoonmaak begonnen. Je zou kunnen zeggen: “nou nou… ijverige kerel hoor… de voorjaarsschoonmaak in februari…” maar dan zou je een vergissing maken. Dit is de voorjaarsschoonmaak van vorig jaar. Vorig jaar eindigde de schoonmaak nog voor ie begon en dit jaar…

Meestal ben ik niet zo bezig met het aan kant houden van mn huis. Het ergste vuil haal ik weg en als mn meiden komen ruim ik ook nog op. Ik doe de was trouw en ik slaap graag onder schone dekens. Mn toilet hoort bij de schoonste van de Maaspoort. Toch… stiekem hoopt er hier of daar wel eens wat op… mn uitzicht is bruiner

— lees hier verder a.u.b. — Beste wensen

Appels met participeren vergelijken

logo mar10

Ik heb de neiging om hardop te zeggen dat tweeduizend veertien een jaar is om snel te vergeten maar ik weet beter. Dit jaar is er veel met me gebeurd. Veel onvergetelijke dingen… Er is geen tijd meer om de kleur van het oude jaar te veranderen, om fouten herstellen of behaalde successen te herbeleven. Voor nu laat ik het voor wat het is want nu stemt het me verdrietig. Misschien dat nieuwe adem in het komende jaar mijn zicht op zn voorganger verzacht… zoals altijd.

Tweeduizendvijftien begint meteen heftig. Op Eén januari treedt de Participatiewet in werking. Ik heb erover gelezen en mensen over horen praten. Hier en daar heb ik discussies opgevangen en

— lees hier verder a.u.b. — Appels met participeren vergelijken

Mensen

logo mar10

“Ik ben niet boos op mensen…” zegt Mira zonder me aan te kijken. Ze tekent met een oogpotloodje een zonnetje op mn hand. “…Ik hou van ze! Elke dag zoek ik een plekje in de stad om me even mens tussen mensen te voelen. Ik hou niet van één mens of van een groep… ik hou van álle mensen!” zegt ze en ze maakt een groots gebaar met haar armen. “Alleen…” zegt ze en ze stopt.  Ze kijkt om zich heen en begint te huilen. Heel zachtjes. Haar gezicht vertrekt nauwelijks maar haar ogen lopen vol. Net als ik denk dat tranen uitblijven, ontsnapt er één. Nu zie ik pas echt hoe jong ze nog

— lees hier verder a.u.b. — Mensen

Spinnen

logo mar10

Een douche heeft haar goed gedaan. Dampend staat ze voor me en haar tranen zijn verdwenen. Ze geeft me een kus, gaat naast me op de bank zitten en neemt een slokje van dr witte wijn on the rocks. Even stribbelt ze tegen maar dan legt ze dr hoofd in mijn schoot en valt ze in slaap. Ik maak zachtjes krulletjes in dr haar. Ze lijkt wel te spinnen…

Vanochtend om half vijf stond ze onaangekondigd voor mn deur. Zonder na te denken of kleren loop ik mn balkon op en fluister:” Wie is daar?” Ze zet een stap achteruit zodat ze me ziet en zegt niets. “Oei!” kan ik nog uitbrengen en ik maak

— lees hier verder a.u.b. — Spinnen

Normaal gesproken kansloos…

logo mar10

Zo dichtbij en toch onbereikbaar. Midden op de brug tussen het station en de stad zit ze op de grond. Ze kijkt vrolijk rond en merkt de drukte om zich heen niet op. De nachtploeg loopt aan de ene kant van de brug op huis aan en aan deze kant dienen vers geschoren, geplukte en geschminkte werkers zich aan. Op geen van deze mensen is iets aan te merken. Het zijn één voor één unieke, mooie mensen maar ze hebben geen tijd om dat zelf te zien. Willoos offeren ze zich op als werkmieren voor een Koningin. Ze leven. Planten zich voort … en sterven.

De mevrouw op de brug draait haar hoofd mijn kant

— lees hier verder a.u.b. — Normaal gesproken kansloos…

ik stop (voorlopig) met schrijven

ik kan woorden in het donker niet van elkaar onderscheiden