Beste wensen

Januari is voorbij en ik ben aan de voorjaarsschoonmaak begonnen. Je zou kunnen zeggen: “nou nou… ijverige kerel hoor… de voorjaarsschoonmaak in februari…” maar dan zou je een vergissing maken. Dit is de voorjaarsschoonmaak van vorig jaar. Vorig jaar eindigde de schoonmaak nog voor ie begon en dit jaar…

Meestal ben ik niet zo bezig met het aan kant houden van mn huis. Het ergste vuil haal ik weg en als mn meiden komen ruim ik ook nog op. Ik doe de was trouw en ik slaap graag onder schone dekens. Mn toilet hoort bij de schoonste van de Maaspoort. Toch… stiekem hoopt er hier of daar wel eens wat op… mn uitzicht is bruiner en bruiner door aanslag van nicotine op de ramen. De lamellen en het plafond kleuren daar goed bij. Mn muren zijn strategisch geel geverfd.

Het is niet zozeer mn keuken die mede dienst doet als werkplaats… mn balkons die mede dienst doen als opslagruimte of slaapkamer waarin in mn schone wasgoed in één worp naar binnen gooi, waar ik me aan stoor. Ik zie als een berg op tegen het hoekje links achter in mn kamer.

Nu al voor het tweede jaar heb ik er de beste wensen op een hoop gegooid. Er zit ook een enkel excuus tussen. Die had ik veel meer maar die heb ik kunnen gebruiken door er dommigheden in op te lossen. Verder misschien wat felicitaties waarvan de meeste van harte.

Er zijn niet zo heel veel mensen die me de beste wensen hebben gegeven op nieuwjaarsdag maar zoon berg groeit sneller dan je denkt. Naast liefde zijn de beste wensen één van de dingen waar je meer van krijgt als je ze weg gaat geven… Als ik eerlijk ben begrijp ik alleen niet wat ik er mee aan moet! De mensen die me de beste wensen gaven heb ik zo goed als ik kan de op één na beste wensen terug gestuurd maar dat heeft geen invloed op mijn berg.

Zelf vind ik dat je van de beste wensen iets mag verwachten dus probeer ik er regelmatig één als zodanig voor mij te gebruiken. Zo heb ik een zak geld gewenst om aan mn meiden te geven en dat werd niets. Ik heb een zonnige dag gewenst en die dag is verregend maar ik ging verder… Ik probeerde ze in te zetten voor anderen. Voor een zieke oude vrouw heb ik pijnstilling gevraagd maar de pijn bleef, voor een jongetje uit de buurt wenste ik aandacht maar nog steeds zit ie elke dag meerdere uren op een muurtje hier voor mn huis. Als ik naar m toe loop rent ie weg.

Voor Mariëlle wenste ik een minder donkere winter en even leek mn wens uit te komen. Achteraf bleek dat niet mijn wens maar haar eigen inspanning en die van man en kinderen deze winter heeft opgelicht. Die wens ligt dus nog gewoon op mn berg.

De beste wensen. Daar liggen ze. Er is er niet één uitgekomen dus niet één op gemaakt. In een vlaag van woede heb ik er tegen aan getrapt… de berg proberen te verbranden en een wens te wensen die alle andere beste wensen ongedaan maakt. Niets helpt. Het maakt me een beetje moedeloos. Wat heeft het voor zin om een voorjaarsschoonmaak te beginnen als ik op zn best een schoon fris huis krijg met een smerige opgestuwde berg beste wensen in de hoek.

Onrustig ijsbeer ik heen en weer met één oog gefixeerd op de berg. Ik mompel: “…er moet een oplossing zijn…”. De beste wensen terug geven aan degeen die ze me gaf klinkt erg ondankbaar en dat ben ik volgens mij niet. Gebruiken werkt niet, weggooien of vernietigen ook niet… misschien moet ik er een kast voor maken…Voor ik het weet loop ik met een gekneusd brein de deur uit.

De voorjaarsschoonmaak. Ik heb er nu al geen zin meer in. Ik MOET eerste een oplossing vinden dus schuif ik m maar door naar volgend jaar…

Wat doe jij eigenlijk met “De beste wensen van…?”

Mar10

Appels met participeren vergelijken

logo mar10

Ik heb de neiging om hardop te zeggen dat tweeduizend veertien een jaar is om snel te vergeten maar ik weet beter. Dit jaar is er veel met me gebeurd. Veel onvergetelijke dingen… Er is geen tijd meer om de kleur van het oude jaar te veranderen, om fouten herstellen of behaalde successen te herbeleven. Voor nu laat ik het voor wat het is want nu stemt het me verdrietig. Misschien dat nieuwe adem in het komende jaar mijn zicht op zn voorganger verzacht… zoals altijd.

Tweeduizendvijftien begint meteen heftig. Op Eén januari treedt de Participatiewet in werking. Ik heb erover gelezen en mensen over horen praten. Hier en daar heb ik discussies opgevangen en

— lees hier verder a.u.b. — Appels met participeren vergelijken

Mensen

logo mar10

“Ik ben niet boos op mensen…” zegt Mira zonder me aan te kijken. Ze tekent met een oogpotloodje een zonnetje op mn hand. “…Ik hou van ze! Elke dag zoek ik een plekje in de stad om me even mens tussen mensen te voelen. Ik hou niet van één mens of van een groep… ik hou van álle mensen!” zegt ze en ze maakt een groots gebaar met haar armen. “Alleen…” zegt ze en ze stopt.  Ze kijkt om zich heen en begint te huilen. Heel zachtjes. Haar gezicht vertrekt nauwelijks maar haar ogen lopen vol. Net als ik denk dat tranen uitblijven, ontsnapt er één. Nu zie ik pas echt hoe jong ze nog

— lees hier verder a.u.b. — Mensen

Spinnen

logo mar10

Een douche heeft haar goed gedaan. Dampend staat ze voor me en haar tranen zijn verdwenen. Ze geeft me een kus, gaat naast me op de bank zitten en neemt een slokje van dr witte wijn on the rocks. Even stribbelt ze tegen maar dan legt ze dr hoofd in mijn schoot en valt ze in slaap. Ik maak zachtjes krulletjes in dr haar. Ze lijkt wel te spinnen…

Vanochtend om half vijf stond ze onaangekondigd voor mn deur. Zonder na te denken of kleren loop ik mn balkon op en fluister:” Wie is daar?” Ze zet een stap achteruit zodat ze me ziet en zegt niets. “Oei!” kan ik nog uitbrengen en ik maak

— lees hier verder a.u.b. — Spinnen

Normaal gesproken kansloos…

logo mar10

Zo dichtbij en toch onbereikbaar. Midden op de brug tussen het station en de stad zit ze op de grond. Ze kijkt vrolijk rond en merkt de drukte om zich heen niet op. De nachtploeg loopt aan de ene kant van de brug op huis aan en aan deze kant dienen vers geschoren, geplukte en geschminkte werkers zich aan. Op geen van deze mensen is iets aan te merken. Het zijn één voor één unieke, mooie mensen maar ze hebben geen tijd om dat zelf te zien. Willoos offeren ze zich op als werkmieren voor een Koningin. Ze leven. Planten zich voort … en sterven.

De mevrouw op de brug draait haar hoofd mijn kant

— lees hier verder a.u.b. — Normaal gesproken kansloos…

ik stop (voorlopig) met schrijven

ik kan woorden in het donker niet van elkaar onderscheiden

Koetjes en kalfjes

logo mar10

Met mn voeten in een kolk onder de rook van Oud Empel, lig ik op mn rug en kijk naar de wolken. Ik ben hier bijna elke dag. Hemelsbreed is het minder dan één kilometer van mn huisje. Het is hier prachtig… prachtig en stil. Als er in Nederland al sprake is van natuur dan zit ik er midden in. Ik ga even rechtop zitten om een shagje te draaien en op enkele meters afstand van mij zit een vos. Hij schrikt en schiet het hoge gras in. In de verte loopt een kudde blonde koeien te grazen. Een paar koeien zien me en beginnen te rennen. De rest volgt direct want in een kudde

— lees hier verder a.u.b. — Koetjes en kalfjes

Stelling van Lot

 “… je kunt het Lot niet ontlopen” zegt ie stellig en dan valt het gesprek stil. We zitten met gesloten ogen op een muurtje en zoeken minutieus naar het zonnigste plekje. Hij zoekt warmte, ik licht. In een poging zn stelling van Lot om de tuin te leiden zeg ik “… natuurlijk kan dat wel. Het Lot speelt vals. Net als je denkt dat je het Lot aanvaard hebt, blijkt jouw Lot te bestaan uit het ontlopen ervan. Als ik ook mag vals spelen… win ik!” Hij gaat rechtop zitten, kijkt me aan en zegt: “Wat kun jij de dingen toch mooi zeggen…”. Hij maakt me vrolijk. Aangemoedigd ga ik door: “Als ik vanochtend wist

— lees hier verder a.u.b. — Stelling van Lot

Ademloos

Het regent al de hele dag. Zelfs in mn hoofd. De trucjes die ik ken om mn onrust te foppen, werken niet maar ik geef me niet gewonnen.

Geen geluid van binnen of buiten en niemand waagt zich in de regen op straat. Alles om me heen ademt opgeruimde stilte. De koelkast slaat af en ik houd heel even mn adem in… Hoe graag ik het ook wil, niets of niemand draagt bij aan mn rusteloosheid. Waarom vecht ik ertegen…?

De tijd klopt met mijn beleving van de dag en de temperatuur met de tijd van het jaar. De stilte op straat met een ijzige voorjaarsbui en mn hongergevoel met “lang na etenstijd”. Alle

— lees hier verder a.u.b. — Ademloos

Ouderdom

 

 

Toen ik zo klein was dat ik meer dan een uur op mn opa’s knie kon zitten wist ik het al. Oud zijn is bijzonder. Mijn opa kon stil zijn. Echt stil… Dagen en dagen lang in dezelfde stoel. Zn stok had ie vast alsof ie elk moment kon opstaan maar dat deed ie nooit. Soms sliep ie maar meestal niet.

Hij sprak nooit en heel soms snauwde hij iets. Vaker gromde hij gewoon. Er waren wel geluiden maar ze leken zo door opa heen te gaan. Mijn opa was al zo lang stil dat hij geen zinnen meer kon maken.

Voor mij was dat allemaal logisch. Als mn opa stil mocht

— lees hier verder a.u.b. — Ouderdom