Chaos in Orde

“Een opgeruimd huis, een opgeruimd hoofd”, zei mn moeder vaak. Wat ze daarmee bedoelde was voor mij een raadsel. Nu zeg ik het soms tegen mijn kids… maar altijd in de naam van mn moeder. Een rijtjeshuis met vier slaapkamers op de eerste verdieping en een slaapkamer op zolder. Mn moeder ruimde de puinhoop achter vijf kinderen op en één ervan was mn pa.

Als ik het aantal uren moet gaan tellen dat mijn moeder aan het opruimen was dan ben ik nog wel even aan het tellen. Ze doet het vast nog steeds. Net voor de boel aan kant was, kwam er altijd wel iemand thuis… met een vriendje of vriendinnetje of de halve buurt… Van de achterdeur eerst de keuken in, dan de kamer en via de gang naar de slaapkamer. Een eenvoudig te volgen spoor.

“Doe die deur achter je kont dicht en hang je jas aan de kapstok. Neem je tas mee naar boven want ik gooi m zonder pardon naar buiten…!” … en dat deed ze… Hoe zou het in die tijd met haar hoofd zijn geweest? Haar huis was niet vaak helemaal opgeruimd al was het wel vaak netjes,

“Opgeruimd huis opgeruimd hoofd”. Typ die zin in een willekeurige zoekmachine in op het Wereldwijd web. Je krijgt binnen een halve seconde 400.000 hits. Tips, methodes, voorbeelden, succesverhalen, echt… het kan niet op… en toch…

Bijna iedereen kan het. Opruimen. Zwervend door de straten in het donker, zie ik nette huiskamers met prachtige lampjes. Nette rijen jassen aan een kapstok met daaronder laarsjes of schoenen. Er staat geen afwas op het aanrecht laat staan op tafel. De ramen zijn gezeemd en zelfs de tegels in de tuin zijn schoon. Wat leef ik toch in een wereld met opgeruimde hoofden…

Ik kom thuis en zet mn fiets in de schuur. De deur kan nog net open… als ik flink duw. Er staat geen kast en er hangt geen schap in mijn schuur. De vloer is tot ongeveer kniediep volgepropt met dingen die je zoal in een schuur vindt. Ik zet mn fiets er bovenop en mompel iets van: “puinhoop…”.

Bezweet van het fietsen loop ik de vier trappen op naar boven. Twee per verdieping. Ik open mn deur en die botst met geweld tegen de deur van de kast in mn gang. Natuurlijk schrik ik even maar loop verder zonder omkijken. Terwijl ik op de wc ga zitten kleed ik me half uit. Mn T-shirt en sokken gooi ik in het halletje en mn schoenen blijven op de wc achter. Eenmaal in de kamer plof ik op de bank neer. “Thuis” zeg ik en ik kijk even rond…

Er staat afwas van drie dagen om me heen tussen wat kleren, handdoeken en snoeppapiertjes. Het aanrecht staat vol met schilderspullen en afwas van meer dan drie dagen terug. Wat een zooitje. Als de deurbel gaat reageer ik niet. Zo kan ik niemand ontvangen.

Ik heb het wel eens geprobeerd hoor… opruimen. Meer huilend dan lachend dwing ik mij dan door te werken. Zelfs als Ademnood dreigt, ga ik dan verder… steeds sneller tot mn focus omslaat in hyperfocus.

Met tranen in mn ogen, happend naar adem, vernauwde blik en een schoon huis bleek mn hoofd verre van opgeruimd. Niet in de laatste plaats omdat ik met zoveel ruimte direct weer begin met het ongedaan maken van mn pijnlijke klusje. De laatste keer duurde het exact een halve dag voordat ik weer in totale chaos verviel…

Misschien… misschien werkt het bij mij wel omgedraaid. Een chaotisch huis… een chaotisch hoofd. Ik heb best waardering voor de helden die tegen beter weten in blijven opruimen. Een Don Quichot-achtig bestaan… Vechten om het vechten en de eer van het huis.

Zonder enige volgorde of reden schuif ik een paar borden richting keuken. Ik gooi een handdoek de hal in, was een kopje af en vul het met verse koffie. Na de eerste slok voelt mn hoofd als opgeruimd. “Thuis”, zeg ik hardop. “Thuis is chaos de meest natuurlijke vorm van orde… Alles in mijn natuur vervalt in chaos! Tegen natuurwetten valt niet te vechten en mn hoofd…? Mn hoofd is het levende bewijs daarvan… dacht ik… alhoewel ik net even… of was dat gister?

 

 

 

Wereldreis in tijd (alleen in 4D)

logo mar10

 

 

Met de rug richting straat ga ik aan de Smalle Haven op de grond zitten. De voeten die boven het water bungelen zijn van mij al lijken ze verder weg dan ooit. Ik leg mn armen op de onderste stang van de hekwerkje dat naast het water staat. Ze vormen een perfect kussen voor een hoofd vol drukte. Het hekje lijkt op het originele hekje maar dat is inmiddels ruim tweehonderd jaar geleden vervangen. Daar was ik eergister nog… Al snel begin ik te staren en net voordat ik in slaap val, maak ik de sprong… precies tussen waken en slapen.

De voorjaarszon… het geroezemoes en de geuren die de stad tot in

— lees hier verder a.u.b. — Wereldreis in tijd (alleen in 4D)

Hill~Billy!

logo mar10

Als de stofwolken naast me zijn gaan liggen durf ik bijna niet te kijken. De dag begint zo mooi maar… nog voor de temperatuur stijgt zijn er slachtoffers gevallen. Ik met mn grote mond. Ik zou willen zwijgen voor altijd en altijd. Even sluit ik mn ogen en zie ik mezelf boven op mn berg. Een klein huisje… een groentetuintje en alle tijd voor woorden om mij te vergeten.

Bijna automatisch kleed ik me aan en ga naar buiten. Als ik ergens mee vast zit ga ik naar mn berg… Hij bestaat echt! Nou ja, een berg kun je het niet noemen. Het is eigenlijk meer een heuveltje. Het beklimmen ervan is geen prestatie als

— lees hier verder a.u.b. — Hill~Billy!

Super sub

logo mar10

Een scherp fluitsignaal haalt me terug naar het hier’nu’maals. Wie had dat nou verwacht? Jarenlang als super sub wachten op de reservebank. Geconcentreerd, soms coachend, soms zwijgend maar altijd aanwezig. Net als ik een jointje aan steek… ruim in blessuretijd… moet ik aantreden. Topfit ben ik niet meer maar tegensputteren is zinloos. De reservebank is op mij na leeg en het publiek al naar huis. MIJN kans om te schitteren. Hét moment… Er is geen tijd om een afweging te maken. Achteraf zie ik dat de afweging zwaarder zou zijn geweest dan het onvermijdelijke resultaat.

Na veertien vage jaren heb weer één van mn meiden onder mn vleugels. Mn hele leven staat op zn kop.

— lees hier verder a.u.b. — Super sub

Grote drama’s, kleine drama’s

logo mar10

Met een diepe zucht sta ik op. Ik geef me gewonnen en kleed me aan na uren draaien en rollebollen met mn onrust. Mn hoofd houdt zn kop niet en de slaap kan me niet te pakken krijgen. “Dan niet…” zeg ik en dat voelt meteen beter. Ik kan mezelf alleen verslaan door los te laten.

“Slapen is voor oude mensen” mompel ik terwijl de spiegel toont hoe ik mn haren op een staart doe… Het lijkt alsof mn gezicht wat meer tijd nodig heeft om wakker te worden. Mn spiegelbeeld kijkt op me neer en bouwt spanning op voor zn preek. Voor het zover is, draai ik me om en zeg: “… te laat!”

— lees hier verder a.u.b. — Grote drama’s, kleine drama’s

Beste wensen

logo mar10

Januari is voorbij en ik ben aan de voorjaarsschoonmaak begonnen. Je zou kunnen zeggen: “nou nou… ijverige kerel hoor… de voorjaarsschoonmaak in februari…” maar dan zou je een vergissing maken. Dit is de voorjaarsschoonmaak van vorig jaar. Vorig jaar eindigde de schoonmaak nog voor ie begon en dit jaar…

Meestal ben ik niet zo bezig met het aan kant houden van mn huis. Het ergste vuil haal ik weg en als mn meiden komen ruim ik ook nog op. Ik doe de was trouw en ik slaap graag onder schone dekens. Mn toilet hoort bij de schoonste van de Maaspoort. Toch… stiekem hoopt er hier of daar wel eens wat op… mn uitzicht is bruiner

— lees hier verder a.u.b. — Beste wensen

Appels met participeren vergelijken

logo mar10

Ik heb de neiging om hardop te zeggen dat tweeduizend veertien een jaar is om snel te vergeten maar ik weet beter. Dit jaar is er veel met me gebeurd. Veel onvergetelijke dingen… Er is geen tijd meer om de kleur van het oude jaar te veranderen, om fouten herstellen of behaalde successen te herbeleven. Voor nu laat ik het voor wat het is want nu stemt het me verdrietig. Misschien dat nieuwe adem in het komende jaar mijn zicht op zn voorganger verzacht… zoals altijd.

Tweeduizendvijftien begint meteen heftig. Op Eén januari treedt de Participatiewet in werking. Ik heb erover gelezen en mensen over horen praten. Hier en daar heb ik discussies opgevangen en

— lees hier verder a.u.b. — Appels met participeren vergelijken

Mensen

logo mar10

“Ik ben niet boos op mensen…” zegt Mira zonder me aan te kijken. Ze tekent met een oogpotloodje een zonnetje op mn hand. “…Ik hou van ze! Elke dag zoek ik een plekje in de stad om me even mens tussen mensen te voelen. Ik hou niet van één mens of van een groep… ik hou van álle mensen!” zegt ze en ze maakt een groots gebaar met haar armen. “Alleen…” zegt ze en ze stopt. Ze kijkt om zich heen en begint te huilen. Heel zachtjes. Haar gezicht vertrekt nauwelijks maar haar ogen lopen vol. Net als ik denk dat tranen uitblijven, ontsnapt er één. Nu zie ik pas echt hoe jong ze nog

— lees hier verder a.u.b. — Mensen

Spinnen

logo mar10

Een douche heeft haar goed gedaan. Dampend staat ze voor me en haar tranen zijn verdwenen. Ze geeft me een kus, gaat naast me op de bank zitten en neemt een slokje van dr witte wijn on the rocks. Even stribbelt ze tegen maar dan legt ze dr hoofd in mijn schoot en valt ze in slaap. Ik maak zachtjes krulletjes in dr haar. Ze lijkt wel te spinnen…

Vanochtend om half vijf stond ze onaangekondigd voor mn deur. Zonder na te denken of kleren loop ik mn balkon op en fluister:” Wie is daar?” Ze zet een stap achteruit zodat ze me ziet en zegt niets. “Oei!” kan ik nog uitbrengen en ik maak

— lees hier verder a.u.b. — Spinnen

Normaal gesproken kansloos…

logo mar10

Zo dichtbij en toch onbereikbaar. Midden op de brug tussen het station en de stad zit ze op de grond. Ze kijkt vrolijk rond en merkt de drukte om zich heen niet op. De nachtploeg loopt aan de ene kant van de brug op huis aan en aan deze kant dienen vers geschoren, geplukte en geschminkte werkers zich aan. Op geen van deze mensen is iets aan te merken. Het zijn één voor één unieke, mooie mensen maar ze hebben geen tijd om dat zelf te zien. Willoos offeren ze zich op als werkmieren voor een Koningin. Ze leven. Planten zich voort … en sterven.

De mevrouw op de brug draait haar hoofd mijn kant

— lees hier verder a.u.b. — Normaal gesproken kansloos…