Het vluchtelingenprobleem

In een maatschappij waarin een probleem nauwelijks meer is dan tijdelijke stagnatie in de vaart der volkeren zou je zeggen, gezien de snelheid ervan, dat de oplossing voor handen ligt. We zijn zo vaak gevlucht voor problemen dat we meer oog hebben voor het vinden van oplossingen dan het probleem zelf.

Vluchtelingen zijn er altijd geweest. Vaak enkelingen en een enkele keer miljoenen mensen, dieren, planten of ander sterfelijk spul. Hoe verder we in de tijd komen hoe vaker het vluchtelingenprobleem dé oplossing lijkt voor elk conflict. De hele wereld schreeuwt: “Help! Te veel vluchtelingen! We moeten iets doen!” Ik schrik van mn zin en kijkt verdwaast naar mn derde joint.

“Iets doen!” galmt door. Het liefdevol opvangen of juist tegenhouden van vluchtelingen? Politieke partijen oprichten of ontwrichten, marktaandelen verwerven, beloofde landen innemen en weggeven, olievoorraden herverdelen of het botweg inpikken van min of meer natuurlijke rijkdommen? Niets helpt. Pas als alles kapot is en er niets meer te halen valt… als zelfs ieder mens in een land te bang is om te blijven wordt men wakker. Niet door de chaos en vernietiging die gecreëerd is maar door de rekening die daarvoor gepresenteerd wordt. Zonder enige vorm van zelfkritiek worden vluchtelingen pas dan weer netjes afgezet bij de rokende puinhopen van wat eerst ‘thuis’ was.

Vluchtelingen verliezen het recht op een thuis en blijven geloven dat er eens een tijd zal komen dat ze weer huiswaarts zullen keren. Gelukkig vinden ze naast de ééncelligen die denken dat ze zelf zijn vrijgesteld voor de tijdelijke status van vluchteling… ook begrip en warmte op hun pad van de mensen die hun ogen niet sluiten…

Ik druk mn vierde jointje uit. Ik kan niet gewoon mee doen met het roepen van woorden die zelfs met de grootste fantasie niet bijdragen aan de oplossing van het vluchtelingenprobleem. Ik zou een wapen moeten kopen en iedereen die meedoet aan de oorlog….

“Godver…!” ik sla mezelf voor mn kop. “Natuurlijk… sufkop! Ik prop het virtuele velletje papier in mijn laptop op en smijt het met een kenmerkend smijtgeluid in mn digitale prullenbak.

Volgens mij zit ik te slapen… zitten WE te slapen. De vluchtelingen zijn niet het probleem. Oorlog is het probleem en zo lang Nederland ALLE bommen die ze hebben zo maar in een land neergooien… zullen ze moeten zorgen voor de mensen die daarvoor vluchten. Het vluchtelingenprobleem?

Een oorlogsprobleem volgens Mar10!

 

Stilte in de storm

logo mar10

Pfff, het is warm… benauwd zelfs want er zit vocht in de lucht. Donkere wolken stapelen op achter in de lucht en zuigen zich dreigend vol water. De wind trekt aan en drijft de wolken in mijn richting. Snel kleed ik me aan. Dit is de eerste echte storm van deze zomer. De drang om naar buiten te gaan is nu onweerstaanbaar.

Mensen op straat kijken bezorgd naar het zuidwesten. De meeste gaan sneller lopen. Kinderen worden bijeengedreven en met korte commando’s in veiligheid gebracht. Tussen het speelgoed dat achtergelaten is, galmt her en der het speels gekrijs en geroep nog even door… Nog voor de donkere wolken vat krijgen op het zonlicht… krijgt de

— lees hier verder a.u.b. — Stilte in de storm

Ride on!

logo mar10

 

Zwetend, met huid en haar verfrommeld schrik ik midden in de nacht wakker. Zelfs de nacht lijkt in de war. Ik merk dat ik woest ben al weet ik niet zo snel waarom. Vanuit lig-stand spring ik overeind en sta direct rechtop. Het dekbed hangt als Superman ’s cape om mn schouders. Ja, koddig misschien maar voor dat soort pseudo snoezig gezever ben ik niet in de stemming. Het is fokking elf over vijf! Zonder ook maar één telefooncel in de wijk voel ik me genoodzaakt de cape gewoon uit te trekken en met een achterwaartse zwiep in de hoek te gooien. Een beetje gefrustreerd loop ik naar mn tafel.

 

Er staat een

— lees hier verder a.u.b. — Ride on!

Self righteous suicide*

logo mar10

 

 

Met duizelingwekkende vaart, rijd ik op mn snorfietsje een viaduct in. De schaduw en de wind onder het viaduct bieden geen verkoeling. Logisch, ‘hét’ is vandaag veertig graden. Dat is warmer dan ik. Zweetdruppels maken een sissend geluid als ze het teer raken… De kilometerteller geeft ‘zesentwintig’ aan en voor een snorfiets is dat ruim één kilometer per uur te hard. Gelukkig ben ik met deze snelheid binnen een kwartier thuis en anders loop ik de laatste kilometer.

Voordat ik de kans krijg om die absurde gedachte te verhelderen, zie ik aan het eind van het heuveltje uit het viaduct een man op de weg liggen. Hij wil opstaan maar dat lukt niet.

— lees hier verder a.u.b. — Self righteous suicide*

Chaos in Orde

logo mar10

“Een opgeruimd huis, een opgeruimd hoofd”, zei mn moeder vaak. Wat ze daarmee bedoelde was voor mij een raadsel. Nu zeg ik het soms tegen mijn kids… maar altijd in de naam van mn moeder. Een rijtjeshuis met vier slaapkamers op de eerste verdieping en een slaapkamer op zolder. Mn moeder ruimde de puinhoop achter vijf kinderen op en één ervan was mn pa.

Als ik het aantal uren moet gaan tellen dat mijn moeder aan het opruimen was dan ben ik nog wel even aan het tellen. Ze doet het vast nog steeds. Net voor de boel aan kant was, kwam er altijd wel iemand thuis… met een vriendje of vriendinnetje of de halve

— lees hier verder a.u.b. — Chaos in Orde

Wereldreis in tijd (alleen in 4D)

logo mar10

 

 

Met de rug richting straat ga ik aan de Smalle Haven op de grond zitten. De voeten die boven het water bungelen zijn van mij al lijken ze verder weg dan ooit. Ik leg mn armen op de onderste stang van de hekwerkje dat naast het water staat. Ze vormen een perfect kussen voor een hoofd vol drukte. Het hekje lijkt op het originele hekje maar dat is inmiddels ruim tweehonderd jaar geleden vervangen. Daar was ik eergister nog… Al snel begin ik te staren en net voordat ik in slaap val, maak ik de sprong… precies tussen waken en slapen.

De voorjaarszon… het geroezemoes en de geuren die de stad tot in

— lees hier verder a.u.b. — Wereldreis in tijd (alleen in 4D)

Hill~Billy!

logo mar10

Als de stofwolken naast me zijn gaan liggen durf ik bijna niet te kijken. De dag begint zo mooi maar… nog voor de temperatuur stijgt zijn er slachtoffers gevallen. Ik met mn grote mond. Ik zou willen zwijgen voor altijd en altijd. Even sluit ik mn ogen en zie ik mezelf boven op mn berg. Een klein huisje… een groentetuintje en alle tijd voor woorden om mij te vergeten.

Bijna automatisch kleed ik me aan en ga naar buiten. Als ik ergens mee vast zit ga ik naar mn berg… Hij bestaat echt! Nou ja, een berg kun je het niet noemen. Het is eigenlijk meer een heuveltje. Het beklimmen ervan is geen prestatie als

— lees hier verder a.u.b. — Hill~Billy!

Super sub

logo mar10

Een scherp fluitsignaal haalt me terug naar het hier’nu’maals. Wie had dat nou verwacht? Jarenlang als super sub wachten op de reservebank. Geconcentreerd, soms coachend, soms zwijgend maar altijd aanwezig. Net als ik een jointje aan steek… ruim in blessuretijd… moet ik aantreden. Topfit ben ik niet meer maar tegensputteren is zinloos. De reservebank is op mij na leeg en het publiek al naar huis. MIJN kans om te schitteren. Hét moment… Er is geen tijd om een afweging te maken. Achteraf zie ik dat de afweging zwaarder zou zijn geweest dan het onvermijdelijke resultaat.

Na veertien vage jaren heb weer één van mn meiden onder mn vleugels. Mn hele leven staat op zn kop.

— lees hier verder a.u.b. — Super sub

Grote drama’s, kleine drama’s

logo mar10

Met een diepe zucht sta ik op. Ik geef me gewonnen en kleed me aan na uren draaien en rollebollen met mn onrust. Mn hoofd houdt zn kop niet en de slaap kan me niet te pakken krijgen. “Dan niet…” zeg ik en dat voelt meteen beter. Ik kan mezelf alleen verslaan door los te laten.

“Slapen is voor oude mensen” mompel ik terwijl de spiegel toont hoe ik mn haren op een staart doe… Het lijkt alsof mn gezicht wat meer tijd nodig heeft om wakker te worden. Mn spiegelbeeld kijkt op me neer en bouwt spanning op voor zn preek. Voor het zover is, draai ik me om en zeg: “… te laat!”

— lees hier verder a.u.b. — Grote drama’s, kleine drama’s

Beste wensen

logo mar10

Januari is voorbij en ik ben aan de voorjaarsschoonmaak begonnen. Je zou kunnen zeggen: “nou nou… ijverige kerel hoor… de voorjaarsschoonmaak in februari…” maar dan zou je een vergissing maken. Dit is de voorjaarsschoonmaak van vorig jaar. Vorig jaar eindigde de schoonmaak nog voor ie begon en dit jaar…

Meestal ben ik niet zo bezig met het aan kant houden van mn huis. Het ergste vuil haal ik weg en als mn meiden komen ruim ik ook nog op. Ik doe de was trouw en ik slaap graag onder schone dekens. Mn toilet hoort bij de schoonste van de Maaspoort. Toch… stiekem hoopt er hier of daar wel eens wat op… mn uitzicht is bruiner

— lees hier verder a.u.b. — Beste wensen