MART10

Het is vroeg als ik opsta. In het klooster gaat dat als vanzelf. Als het donker is rust ik en met het licht word ik wakker. Zonlicht. Ik loop slaapdronken naar beneden, rechtstreeks de tuin in. Muk staat al op me te wachten….

Net vóór ie zijn allermooiste kukel wil kukelen sta ik voor z’n neus. Met één oog open kijkt ie onmiskenbaar trots naar me. Dat duurt maar heel even want hij heeft honger en z’n enige kippie ook. Hij duwt me een beetje richting schuur. Richting ontbijt. Met zijn koppie tegen mijn knie loodst hij me zonder omwegen door de kloostertuin. Z’n kippetje blijft lichamelijk op gepaste afstand terwijl ze m’n hoofd vult met zorgeloze tokkeltjes.

De ochtend is begonnen met het mooiste licht van de dag. Met een grote mok koffie nestel ik me midden in de tuin. De flinterdunne zonnestralen spoelen me schoon. Muk en z’n kippie tokkelen of kukelen beurtelings met volle bek en kraaien cirkelen kraaiend om de kerktoren. De kikkers maken een hels kabaal en tussen de hommels, vlinders en libelles hoor ik geluiden uit het verleden. Flarden. Dit is niet zo maar een tuin.

Om de tuin staat een muur. De muur houdt niet zozeer het leven van buiten buiten. Hij houdt het leven van binnen binnen en het leven gedijt er goed. Iedereen die nu naast me wil komen zitten krijgt koffie en zal knikken bij het horen van die zin.

Hier, precies op deze plek heb ik voor de eerste keer besloten om mijn leven nog een kans te geven. Mijn leven zonder speed. Ma Wil die de zorg voor het klooster en de tuin er omheen overnam,  liet me binnen toen ik geen andere plek had. Nu is het ook mijn plek. Hier breng ik geen rottigheid meer naar toe.

Als Poes iets te dicht bij kippie komt gaat Muk rechtop staan. Muk zet één stap richting Poes en Poes draait om met een pesterige “mrauw”. Alsof een echo dat moment wil onderstrepen klinkt er een schelle “mauw” van een Steenuil achteraan en “KOFFIE!”

Gasten, vrienden, bewoners en bewonderaars starten de dag samen. Met koffie zonder zorgen en licht gebakken koekjes. Ma Wil vertelt dat de gemeente een plan heeft ontvangen voor de bouw van huizen in de tuin. Voor het omvormen van het klooster en de kerk in appartementen…. Ik verstijf ….

Het wordt stil. Ik word stil. Mijn adem stokt zelfs maar ma praat door. Ik kijk naar de tuin en hoor haar stem langzaam verdwijnen terwijl ik met een half koekje naar de vijver loop. Als ik me omdraai zie ik het klooster en de kerk.

Deze grond, de tuin en het gebouw is bijzonder. Degene die er zorg voor dragen en droegen begrijpen dat. Hier mag iedereen komen die er kracht uithaalt en instopt. Mensen die er komen gaan weg en komen weer terug.

In het water van de vijver zie ik mezelf staan. Ik vraag hardop: “Zou ik ook glimlachend met de tranen in m’n ogen koffie mogen drinken in de tuin van een eigenaar? Zou ik….?”

Het is vijf voor twaalf. Ik wacht nog even op de klokken voor ik verder ga. Nog even….Nog even licht.

Mar10

Kijk daar gaat het dus mis. Daar gaat het goed mis. Steeds als ik mezelf tot de grond toe afbreek met grote hoeveelheden drugs, met meditaties, medicatie of andere hardloopwedstrijden zonder finish komt er een punt dat ik niet verder kan. Dan moet ik verder. Verder met minder dan niets.

Met minder dan niets ben ik op m’n best. Zonder geld of eigen plek ben ik gelukkig. Niemand kan me dan raken. Er is niets meer waarmee ik in bedwang gehouden kan worden. Dreigementen of beloningen hebben geen vat meer op me. Dan voel ik me vrij.
In Nederland mag dat alleen als ik zwaar psychisch gestoord ben. Al dan niet chemisch geïnitieerd of in stand gehouden.

Pas als ik een dansje maak met de agent die me opraapt omdat er een naald onappetijtelijk in m’n arm is blijven hangen, mag ik mezelf zijn. Als ik narcissen omhels en spoken ongegeneerd uitdaag om me te pijpen…. dan laten ze met rust.

Rust. Eenmaal met rust durf ik me iets meer te openen. Ik hoor weer mensen om me heen. Mensen die net als ik gelukkig zijn. Harde werkers en priesters. Jong vrijgestelden en oude flierefluiters. Kinderen die buiten spelen in de regen. Mensen die honden uitlaten en vol enthousiasme vertellen over Bello’s blauwe bijtring. Ze zijn net als ik…. anders. Hoe doen ze dat toch?

Nienke kijkt me aan en zegt: “Pap, gaan we zo?. Ik wil naar de stad”.” Sjoppuh!”, schreeuwt Fenna huppelend. Ze hebben meer geld dan ik, m’n meskes. Hun moeder snapt hoe het werkt met geld. Ze zigzagt overal tussendoor. Vroeger offerde ze zichzelf er voor op maar nu doet ze het anders. Ze wordt steeds mooier.

In rust lijkt alles mooier. Langzaam ebt noodzakelijke drukte weg en heb ik geen gekte meer nodig om me vrij te voelen. Ik heb zelfs een huisje. Midden in het bruisende hart van Den Bosch. Als ik vijf euro over heb dan geef ik het aan mijn meiden al kan ik dan twee dagen niets eten.

Morgen komt Mira. Mira en ik vinden elkaar zo leuk dat we vaak bij elkaar te vinden zijn. Ze snapt dat ik vrij wil zijn en probeert dat ook te accepteren. Het lukt haar niet zo goed maar dat is niet zo verwonderlijk. Het lukt mij ook niet zo goed.

Vrij zijn in rust is zo moeilijk. Vrijheid is begerenswaardig. Als ik rustig ben hebben mijn meiden me nodig om zichzelf neer te kunnen zetten in de hectiek om zich heen. Ik moet zelf een formulier invullen want het gaat goed met me. Geld van jou voor mij.

Geldt dat ook voor jou?. Weer betaalt Mira mijn shag en goede speed is bijna nergens meer te krijgen. Gister reed ik fluitend door de stad op een fiets zonder licht een agent voorbij…. Met de belofte het licht te repareren mocht ik door rijden….Ik kwam met de schrik vrij. Waaaaaaaaaaaaaaa! Vrij?

Kijk daar gaat het dus mis. Daar gaat het goed mis. Steeds als ik tot rust kom zonder grote hoeveelheden drugs, meditaties, medicatie of andere eindeloze hardloopwedstrijden komt er een punt dat ik niet verder kan. Dan moet ik verder. Verder met minder dan niets.
Verder met….

Mar10

Op een formulier van de belasting kriebel ik een rijmpje. Ik fluit een liedje met de-eerste-de-beste Merel mee. Bij m’n handtekening teken ik een lachebekje. Het lijkt me zo saai om alleen maar cijfers en kruisjes te controleren. Secuur, netjes, altijd op tijd en het overgrote deel zonder fouten.

Ik druk m’n joint uit en loop richting stad. Misschien ga ik zelfs de stad ìn. Gewoon…. Op zoek naar een brievenbus of zo iets. Het is  bijna half zeven en dan is het op zondag nog rustig. Kijk, de zon kondigt zich net aan. Nu is ze op haar mooist. Dat vindt de Merel ook.

In het tunneltje staan drie kinderen stil bij een  fiets. Een meisje kijkt boos en schopt tegen de band. Ze gooit haar armen omhoog met erachteraan: “KUTFIETS…. Godverdomme!”. Een veel kleiner jochie zegt: “Je moet gewoon doorfietsen!”. Hij grijnst erbij. Het andere jochie zwijgt want het meisje wordt bozer en bozer. “Ja dat kan niet meer met die kutfiets. Hij doet het niet meer!”

Het tafereeltje is vermakelijk en ik ga iets langzamer lopen. Het meisje is nu woest. Als ze merkt dat ik vertraag, roept ze: “Hee…. Sta daar niet zo stom te lachen…. Godverdomme! Je moet niet lachen, je moet HELPEN! Stomme kutfiets!” Ik blijf staan tot de echo uit het tunneltje is verdwenen. Als ze me aankijkt, zie ik mezelf in haar ogen. Ik glimlach.

De fiets is inmiddels gevloerd. Het achterwiel zit muurvast. De snelbinder zit strak tussen een paar spaken en het wiel is niet vooruit te krijgen. Ik draai het wiel terug. Terwijl ze door kwettert zeg ik tegen haar: “Zo. Hij zat klem. Ik heb ‘m even terug gedraaid naar toen ie het nog deed. Probeer het nu nog maar eens”. Het gevloek gaat via gekwetter naadloos over in: “Dank u wel meneer ….als mijn fiets kapot is wordt mijn vader heel boos en dank u wel meneer. Fijn!”. Ze is geen seconde stil. Ze stapt op en fietst lachend weer verder. Verder de stad in. Net als ik.

Het wordt al drukker op straat. Aan de overkant van de brug loopt een man. Fluitend. Hij heeft z’n handen in z’n zakken en zijn broek is te kort voor de tijd van het jaar. Ik fluit met hem mee zolang m’n glimlach het toestaat.

Volgens mij zijn we ongeveer even oud. We fluiten in ieder geval even mooi. Het is vast ook een papa. Zou hij gescheiden zijn? Hij ziet er gelukkig uit. Hij straalt zelfs en zijn liedje is vrolijk! Een vreemde fluiter; zelfverzekerd. Wat zit z’n haar netjes….

De man stapt in een prachtige auto en rijdt weg. Hij toetert als ie voor me langs afslaat. Een beetje in de war begin ik te grinniken…. Ik lijk wel verlegen. Hihi. Volgens mij was is het een echte. Een Flierefluiter. Ik ziet ze steeds vaker en op de raarste plekken.

Als ie ver genoeg weg is, draai ik me om. De lucht is nu helemaal open. Morgen wordt weer een zondag voor mij. Als de zon tenminste durft. Aan mij zal het niet liggen…. “Aan mij niet!” Fluitend loop ik verder. Naar de volgende misschien. Tot zo!

Mar10

‘Sven THE man’

Hij is er klaar voor. Dit wordt zijn lente. De mooiste van z’n leven. Als ik naar Sven kijk raak ik bevangen door respect. Hij gaat naar de Olympische spelen en hoe!
Begin twintig is ie. Leuk joch om te zien. Hij wint bijna alles met overmacht. Soms lijkt het zelfs alsof er niemand anders heeft meegedaan. Sven staat al te springen op het hoogste blok met een duidelijke ‘1’ erop als nummer twee afgemat de lijn passeert. De twee blokken ernaast dragen geen noemenswaardig nummer en lijken niet hoger dan een broodtrommel.

Jaar in jaar uit is ie omringd met mensen die hem begeleiden om ‘Sven the man’ te zijn. En dat is ie steeds weer. Vol trots, vol strijdlust, vrolijk, afgetraind en met nooit haperend kritisch-realistisch zelfbeeld.

Hij leeft een leven in de naam van sport en iedereen kijkt mee. Sterker nog, als Sven wint, krijgt zeven procent van Nederland korting op de gasrekening. We zijn vóór Sven en staan achter hem. Orgastische taferelen rondom de schaatsbaan sieren het tv-scherm van honderden miljoenen nadat Sven met twee vingers in zijn neus finisht. Plagerig schaatst hij de laatste dertig meter achteruit.

Het lijkt hem niet te ontwrichten. Hij schaatst. En daar is ie toevallig goed in. Hij leeft alles wat ie wil leven. Niemand waagt het om zijn superioriteit ter discussie te stellen dus legt hij aan niemand dan zichzelf verantwoording af. Huisje hier, etage daar. De betere hotelkamers met goede bedden. Wordt geregeld.

De beste artsen, fysiotherapeuten en diëtisten, prachtige kuiten en billen, materialen uit top-secret hightech laboratoria. Steeds gaat hij sneller. Alles wat Sven kan brengen tot een betere prestatie dan zijn vorige krijgt hij op een presenteerblaadje. Tot ie sterft.
Ik vraag me af wat ie nu aan het doen is. Als hij straks met minstens twee of drie gouden medailles thuis komt wordt zijn naam in het register aller registers opgetekend. In sierletters van bladgoud. Wat doet dat met hem? Nu!

Op tv loopt ‘THE man’ ontspannen in trainingspak vrolijk naar de ijsbaan. Muts op. Het puntje van z’n neus en zijn oorlellen zijn vuurrood en er komen wolkjes stoom uit z’n mond. Hij zwaait en kijkt vrolijk over zijn schouder terwijl hij na een hupje stevig door loopt. Een snotneus. Hij lijkt ontspannen. Hij ís ontspannen. Op m’n asbak ligt een jointje te roken. Ik neem nog een hijs en begin te glimlachen terwijl ik er naar kijk.

Voor me ligt een stapeltje papieren en ik blader er doorheen. Er zitten twee identieke dagvaardingen tussen waarvan één aangetekend. Een rechter-commissaris dwingt me om te getuigen tegen iemand die me speed brengt als ik dat nodig heb. Zal ie  het begrijpen als ik die jongen daarvoor in de rechtszaal, met heel m’n hart bedank?

Eigenlijk zou ik half Nederland moeten rond rijden om de allerbeste speed te zoeken, het laatste restje ervan voor zijn neus opsnuiven en dan met een strak gezicht de ontkosten ervoor declareren.

Er zit ook rekeningen en berekeningen tussen van de belastingsdienst. In de brief staat dat ik teveel geld heb gekregen. Veel te veel geld. De dienst heeft een foutje gemaakt en nu moet ik het geld terug geven. Ik heb het gekregen zonder dat ik begrijp waarom en moet het terug geven nu  het er niet meer is.

Met mijn hoofd in mijn handen en mijn ogen dicht zucht ik diep. Soms…. heel soms word ik er gek van. Dan zit ik net voor het startschot ergens in een donker hoekje alleen te huilen of te lachen…. naar Sven. Hij schaatst naar een gouden medaille. Zonder tegenstander.

HUP SVEN!

Mar10

Het is zo’n dag. Een perfecte. Vanaf het begin al, al had ik toen mijn ogen dicht. Het zonnetje geeft alles wat ie te geven heeft en maakt de sneeuw witter dan wit.  Met alle ramen en deuren open stroomt de hele wereld door m’n huisje. Nu. Ik voel me één met alles om me heen. Opgelost!

Met m’n hoofd uit het raam glimlach ik de zon uitnodigend tegemoet. Totdat m’n verwarming pruttelt. Dan doe ik het raam een ogenblik dicht. Met thermostatische precisie spelen we een spel in het gebied tussen te warm en te koud. Alles en iedereen doet waar ie goed in is.

Ik ga zitten en draai een shagje. De echo’s in mijn hoofd volgen gedwee alle regels die gelden bij de geboorte van een symfonie. Ze zijn bijna onherkenbaar want ze vinden de harmonie niet alleen in zichzelf maar ook in alles wat nog echo’s zal produceren. Maakt het wat uit?

Er stromen kleurige beelden verstrooid het venster van m’n linker oog binnen. Ze ontsnappen deels via mijn rechteroor en deels via m’n neus naar buiten. Door en door. De kamer, het venster en het raam. Rust blijft achter. Het speelt tikkertje-met-verlos met komende en gaande minuten. Enigszins verstoord slaan de uren het schouwspel seconden lang ingetogen maar  niet onberoerd gade.

Bij het openen van m’n ogen landt een kraai op de enige tak van de boom voor m’n huis.  Ik wrijf het zand uit m’n ogen. Naast de kraai zit een andere vogel; een bruine. Ik ken het soort wel. Het soort dat niet thuis hoort in de boom voor mijn huis. Een vreemdeling!

De vreemdeling is veel groter dan de kraai. De tak buigt zelfs onder zijn gewicht. Met een zweem van onaantastbaarheid als schild zit ie onbewogen en met gesloten ogen niet meer dan een vleugel lengte van de kraai.

De kraai schuifelt heen en weer en probeert met haantjesgedrag de vreemdeling te provoceren. Zonder enig effect, zo blijkt, want na enige tijd neemt z’n gekraai af.
Tevreden met z’n optreden gaat ie stil zitten. Er passen nu niet meer dan twintig centimeters tussen de kraai en de vreemdeling.

Pas op het moment dat de kraai iets meer dan gerustgesteld zijn ogen sluit, zie ik de vreemdeling bewegen. Traag draait ie z’n hoofd naar rechts. Bijna onzichtbaar langzaam. Hij opent zijn ogen en kijkt met helgele ogen iets voorover gebogen naar zijn buurman.

Het is goed. Hij gaat weer rechtop zitten terwijl  z’n snavel hoeken een ietsiepietsie omhoog krullen. Hij schudt een veertje recht, tilt even een poot op en laat zich terug zakken in de zelfde kracht waar ie de seconde ervoor uit kwam. De kraai probeert tevergeefs een diepe zucht te onderdrukken. Voorzichtig duwt  ie nog een paar centimeters tussen hem en de vreemdeling uit.

Alles klopt vandaag. Er is een wapenstilstand zonder wapens. Een zonder meer toevallig samen zijn. De hele wereld stroomt. Vanaf het begin al, al had ik toen mijn ogen dicht. Het is zo’n dag; een perfecte.

Ssssssst!

Mar10

Met m’n ogen dicht zit ik tegen een muurtje van de flinterdunne zon te genieten. Een boterham in de ene hand en een beker met koffie in de andere. De wind gaat als een razende te keer maar het muurtje waar ik tegenaan zit toont zich onvermurwbaar.
Halverwege de zesde en zevende hemel  word ik ineens ruw ontdroomd.

Naast me zit een dame met helder blauwe  ogen. voorzichtig eet ze de boterham uit m’n hand op.  Als ie op is gaat ze twee meter verder zitten. Minutenlang blijft ze trots en onbewogen zitten. Het is precies een Boeddha in Lotuszit. Zou ze ook van de zon genieten?

Na pakweg vijftien Kilowatt aan zonneschijn pak ik  m’n tweede boterham. Ze draait zich naar me toe en kijkt vrolijk. Eerst naar m’n boterham en daarna naar mij. Ik vraag aan haar of ze nog honger heeft. Op handen en voeten tippelt ze neuriënd naar me toe en begint te kwispelen.

Een beetje in de war van deze plotselinge vrolijkheid vergeten we alle twee onze manieren. We kruipen zonder woorden dicht tegen elkaar en eten heel erg langzaam de boterham op. Het lijkt net of we elkaar al jaren kennen. Evenveel jaren als er in werkelijkheid minuten zijn verstreken.

Nadat elke kruimel is opgegeten, stop ik het lege boterhamzakje in m’n tas. Ik geef de mooie dame een aai over haar bol en zeg hardop dat ik haar erg leuk vind. Het lijkt wederzijds want na mijn binnensmonds: “Misschien tot ziens”, loopt ze naast me mee richting Maaspoort.

Lachend en pratend stop ik voor een verkeerslicht. Ze volgt me niet want ze loopt gewoon door met haar staart omhoog. Een plagerige blaf met bijpassende schalkse blik over haar schouder tovert een glimlach op mijn gezicht. Ze glimblaft terug.  Dit is veruit de leukste ontmoeting sinds weken.

In het park rent ze als een dolle hond rondjes om me heen, zelfs als ik hard ga lopen. Hier is ze me de baas en dat laat ze merken ook. Ongegeneerd plast ze waar ze staat en loopt al verder voor ze klaar is. Ik ben bijna thuis.

Zal ik haar uitnodigen  voor een bakje water? Misschien wil ze wel blijven vandaag of…. of…. of voor altijd? Wat nou als ik…. en dan bijt ze in m’n hand. Ze heeft een eend gezien en springt meer per ongeluk dan expres het groene water in.

Zou ze in mijn leven willen leven? Rondlopen aan een lijntje? Een ander laten bepalen wat en wanneer ze mag eten? Altijd en alleen met iemand samen naar buiten gaan die met zakje ongeduldig gaat staan wachten tot ze uitgepoept is? Eens in de zoveel tijd zelfs helemaal vrij lopen op een uitrenveld van 20 vierkante meter? Bedelen om snoepjes, pootjes geven aan iedereen die er om vraagt, omrollen en vetgemest op mijn bank in slaap vallen?

Ik moet even slikken. Dit is mijn leven. Ik kijk naar het prachtige met kroos besmeurde schepel. Ze schudt zich flink uit en kijkt me hoopvol aan. Gaan we?

Ze hoeft niet eens met haar ogen te knipperen. Ik was al om na de eerste glimblaf en ze weet het. We gaan. Gewoon verder. We hebben hier niets te zoeken…

MAR10

Na een lange wandeling aan het einde van gister ging ik naast dr zitten. Vragend keek ik dr aan. Volledig bewust van wat het zou veroorzaken zei ze dapper: “Wat zit je dwars lieffie?”
Enigszins verward maar vastberaden begon ik. “Waarom heeft bijna elk huis in Nederland verwarming, thermopaneglas, een parkeerplaats, een inbouwkeuken, dak- , spouwmuur- en of vloerisolatie? Waarom mag ik niet kiezen om in eenvoud te wonen voor een onwerkelijke prijs? Waarom moet Afghanistan veilig zijn volgens jouw normen en waarom gaan we in Soedan putten slaan?

Waarom wordt de juffrouw boos als ik huil in de klas en waarom moet ik flink zijn? Waarom kijk jij eerst in je agenda als je me wil zien? Waarom mag ik niet zelf beslissen wat ons kind leert? Waarom kunnen we niet op elk gewenst moment samen wandelen en waarom kunnen we niet zelf beslissen hoe vaak en waar we huilen of lachen?

Waarom luister ik naar jou? Waarom is het aantal bewakers tegen agressie in overheidsgebouwen zoveel groter dan bewakers tegen verdriet, vrolijkheid of angst? Waarom mag er bij de publieke omroep nog steeds reclame worden gemaakt voor twee flessen wijn voor de prijs van één? Waarom hebben homo’s aparte wetgeving nodig om te trouwen en waarom voelen ze zich dan NIET gediscrimineerd?

Waarom krijg ik bij jou maar één koekje bij de koffie? Waarom stijgt het aantal zelfmoorden zelfs nadat het wettelijk niet meer is toegestaan zonder deskundig vastgesteld ondragelijk lijden.

Waarom is ondragelijk genieten minder erg dan ondragelijk lijden? Waarom zijn er zoveel mensen boos op de Paus? Waarom speelt nationale veiligheid zo’n grote rol en is elk klaslokaal nog steeds onderworpen aan een totalitaire dictatuur? Waarom zijn paddo’s verboden?

Waarom moet ik nu al sparen voor mijn oude dag als die dag aan verandering onderhevig is? Waarom accepteer ik een boete als ik m’n verdrietige kind thuis houd omdat het bos dr vandaag beter doet dan school? Waarom betaal ik voor de verbreding van de A2, de renovatie van Sint Jan en de postzegelverzameling van Sint Willem-Alexander Claus George Ferdinand, Prins der Nederlanden, Prins van Oranje Nassau, jonkheer van Amsberg? Waarom mogen minima niet eens per jaar even met Maxima?

Waarom betaal ik parkeergeld op openbare wegen waarvan ik zelf deels eigenaar ben en waarom doe jij altijd de boodschappen? Waarom betaal ik voor een zorgverzekering die mijn noodzakelijke zorg niet dekt? Waarom mag de miljoenennota niet uitlekken in een jaar waarin die nota geen enkele zin bevat met meer dan ambtelijk poëtische waarde? Waarom heeft Balkenende nooit meer een schaap geneukt sinds ie presideert? Waarom krijgen politieke vluchtelingen in Nederland geen stembiljet in plaats van een inburgeringcursus? Waarom is marktwerking tussen verzekeringsmaatschappijen en nutsbedrijven zo effectief en tussen landen niet? Waarom bestaat witbrood?

Waarom maken we van gevangenissen geen mensentuinen volgens Artis-model? Waarom betaal ik voor steeds hogere snelheidslijnen, steeds diepere zeetunnels, steeds mooiere bruggen, en steeds kleinere hondenuitlaatplaatsen? Waarom mag ik niet op het trottoir schijten als ik een schepje en een zakje bij me heb?

Waarom stellen we geen fokprogramma’s op tegen uitsterven van eerlijke liefdevolle mensen van elk pluimage? Waarom halen we de oorlog uit een kindsoldaat NADAT we m er eerst in laten vechten? Waarom is er geen eindhalte op de lijn in de vaart der volkeren? Waarom mag ik een Yorkshire Terriër   niet opeten als ik m vang? Waarom baggeren we de Westerschelde niet uit? Waarom zijn meer, betere en mooiere tv programma’s in het algemeen voldoende argument voor tv-reclames over penisvergroting?

Waarom komt Bos weg met het uitgeven van beoogd bezuinigd geld uit te nemen maatregelen over vijf jaar (of zo) en waarom eis ik voor deze zeer riskante investering geen bonus op? Waartoe zijt gij op d’aard en waarom kent mijn spellingscontrole het woord zijt niet eens meer? Waarom luister jij naar mij?”

Na tien volgesprankelde, lege en doodstille seconden zei ze liefdevol: “O, is dat alles? Das toch eenvoudig gekkie. Daarom natuurlijk. Daarom!”  Melk en suiker?”

“~+:+:+ MMmmmMmmMM +:+:+~”                   Mar10