…Twee nachten zonder slaap. Mijn magische instant-zon in poedervorm raakt op en Ik voel dat deze bizar lange dag de grip op mij verliest. “Het is nog vroeg…” zeg ik tegen mijzelf en mn echo antwoordt: “Genoeg!” Het gevoel dat vandaag abrupt zal eindigen krijgt ineens de overhand in alles wat ik doe. Wars van elke verantwoordelijkheid sta ik op en vertrek meteen. Ik loop al in de grote hal voor de echo in mn hoofd klaar is met de verre van feilloze herhaling van mn bedenksels. Dat herhaalt ie wel weer zonder haperingen. Dat!… dat… at… Ik heb er geen tijd meer voor. Het is bijna donker.

Het lijkt of ik momenten voorbij loop zonder me te verplaatsen en als mn echo die zin blijft verdraaien kom ik nergens. Bewust van waar ik ben in plaats van wanneer heb ik met mn echo gebroken bij het ondergaan van de zon. De eerste of de tweede keer. Als aan een elastiek herhaalt ie mij of andere dingen van dichterbij. Volgens mij is ie het spoor bijster al blijft ie precies op tijd. Pesterig zeg ik op echo-onnavolgbaar zachte toon… : ” …jij ook Hie_rooOo_oecHOo_o?” Glimlachend laat ie een ongewapende stilte vallen.

Met een leeg hoofd op een vervreemd lijf stap ik de deur uit. “… ben er weg van…” mompel ik en mijn echo schrikt op. Instinctief reageert ie weer precies op tijd en dat is in dit geval te laat! Voor ie iets kan herhalen gooi ik de deur voor zn ongewapende neus in het slot en stap echo~loos grinnikend de avond tegemoet. Ik wankel een beetje maar dat is niet zo erg. Evenwicht speelt geen rol waar alles even waardevol als tijdloos is … ik voel me bevrijd. Van veraf zie ik mn echo hysterisch lachen in de grote glazen hal. De stoom uit zn oren slaat op het glas neer en langzaam dooft de echo zichtbaar in zichzelf uit.

Het is stil op straat als ik richting het Bosch loop. De zon kleurt de achterkant van de hemel in paars oranje sluiers. Hij wil niet loslaten maar duister dringt warmpjes aan. Zonder galmende echo’s is alles mooier. Mijn ogen zien meer… mn oren horen. Nu kan ik ruiken… voelen zelfs. Nu is hier. De laatste machteloze zonnestralen projecteren de achtergrond van mijn verhaal op mn witte T-shirt. Zonder dat mijn echo de kans krijgt voor “… wacht maar effe…” zeg ik… :”Wat kan dit overtreffen?”

Zonder er verder bij stil te staan tel ik tot elf en zeg: “… Nu!” Ik adem nu in één teug helemaal naar binnen. Te vol van nu voor alles laat ik alles los. Een spreeuw draagt me onder dr vleugels mee… Ik blijf erbij vandaag en de rest blijft achter of gaat verder. Straks begint vandaag opnieuw maar dan regent het en ben ik pleite. Ik neem mn laatste lijntje.

Met mn echo op je schouder zie ik je binnenkomen. “Ik was even kwijt…” stamel ik en ik wankel overeind. “… WAS je even kwijt?” echoot het. Je kijkt bezorgd. “Wie?… wat?…” probeer ik nog maar ik ben al te laat. Al te laat. Te laat. Laat! Alles vliegt me aan en brengt me terug in ongewapende stilte. Zachtjes vraag je me: “… waar was je nou?” Pesterig zeg ik op echo-onnavolgbaar zwakke toon:” … jij ook Hie_rooOo_oecHOo_o?”. Jij zegt alleen: “… _ecHOo_{o …”}

Voor staat een maaltijd waar ik lepel, mes én vork bij nodig heb.

_Mar10

^{www.mart10.nl}